خشم، همیشه محصول ناخوشایندی‌های ریز و درشت ردیف شده از محیط نیست. چه بسا آدم اگر بداند دست‌اندرکاران دورُبرش کوچکترین نقشی در تشدید این ظلم بی‌روا نداشته‌اند، راحت‌تر خودش را با شرایط پیش آمده وفق دهد. اما آتش خشم، درست از جایی در سینه‌ات جرقه می‌خورد که قواعد حتی توسط کسانی که پای تو را در این بازی پیش کشیده‌اند رعایت نشود. بازی زندگی بازیِ چند سویه است. پذیرفته‌ای همبازی‌هایت را به رسمیت بشناسی و خوب یا بد حق و حقوقی را برای آن‌ها قائل باشی اما در مقابل؟ آن‌ها تو و احساسات و نیازهای تو را -به اسم خیرخواهی؟- نادیده بگیرند. من برخلاف آن چیزی که سال‌ها سعی کردند توی مخ‌هامان فرو کنند معتقدم در دایی و خاله بازی‌های بزرگ‌ترها عشق ورزیدن همیشه چاره‌گشا نیست. گاهی خشم و مقصر جویی بیشتر از مدارا کردن نتیجه می‌دهد. بیشتر خطاب به خودم می‌نویسم: شاید دوره‌ی گریز از موقعیت و صیقل دادن سلاح انتقام دیگر کافی باشد. وقت، وقت مذاکره و هجوم بردن است.
