
تو آنجا ایستاده ای، دستان کشیده ات در جیب شلوارت است. موهای زیبای حالت گرفته ات؛و آن لبخند زیبای صورتت که دندان های سالم و زیبایت را به نمایش میگذارد. چشمان مشکی رنگت، حس میکنم تنها چیزی که بین ما مشترک بود چشمان سياهی بودن که کلی اشک ریخته بودند ولی هنوز هم چشمان تو شوق و امیدواری را زمزمه میکرد. ولی چشمان من چه؟انها بی حس بودند چیزی را حس نمی کردند حتی جاری شدن اشک هایم از گونه ام.
تو آنجا هستی و به من لبخند میزنی؛اسمم را میدانی؟اسمم را فریاد بزن. بگو که آمده ای.
دستانت را از جیب شلوار قهوه ای رنگت بیرون میکشی و دستانت را از هم جدا میکنی و آغوشت را برای خدمت به قلب شکسته ام.
با تمام توانم خودم را به آن پناهگاه چند وجبی آغوش پر از آرامشت پرت میکنم و دستانم را از هم باز میکنم.
تو باز هم رفتی؟ باز هم تو توهمات ذهن خسته ام بودی؟فکر می کردم تو دگر فراموش شده و مرده ای. ولی هنوز اینجایی، هنوز زنده ای، هنوز نفس میکشی در افکارم؛فکر کردم راه نجات از باتلاق را پیدا کرده ام ولی تو هنوز اینجایی، به گمانم من هم تا ابد اینجا می مانم.
تو اسم من را یاد بگیر و فریادش بزن و بگو آمده ام. آن گاه هردومان نوسیور هم می شویم شب ها تا دیر وقت بیدار میمانیم و در اینجا؛در دشت پروانه ها، میرقصیم

برین اهنگ Anchor novo amor گوش بدین خودم حال ندارم بزارمش:)))