خسته شدم انقدر که گفتم خسته ام.
امروز یه حس عجیب داشت، روز جمعه بود. پنجره اتاقم باز بود و جریان هوا پرده اتاقمو به حرکت در آورده بود.تقریبا ساعت دو بیدار شدم.همیشه از جمعه بدم میومد. سیر بودم پس یه کتاب باز کردم . چند فصل خوندم بدون اینکه حتی یه کلمه بفهمم.امروز به معنای کامل هیچ حس خاصی نداشتم؛بهتر بگم...نه ناراحت بودم نه خسته نه امیدوار نه ذوق زده.امروز فقط حس میکردم آزادم. در حالی که خودم رو توی یه چهار دیوار حبس کرده بودم به پنجره رو به خیابون تکیه دادم خلوت تر از همیشه بود. جمعه بود اون نسیمی که یه حس گنگ و مبهم داشت تو هوا جریان داشت. یدونه ابرم تو آسمون نبود.اسمون صافِ صاف بود.این هوا هوای اشنایه ولی نمیشناسم‌ش. یه حس مثل روزای خوب بچگی رو داره یا شایدم یه حس آزادی. چند سالی میشه از نور خورشید بدم میاد ولی امروز دستای یخ زده‌ام حس گرما رو جریان خون توی بدنم رو از خورشید می گرفت امروز خورشید صمیمتُ وارد پوست بدنم کرد از لای موهایی که توی صورتم ریخته بود نگاهمون به یه طرف دادم.بعد چند دقیقه فهمیدم چندتا بچه ۶،۷ ساله با تعجب نگاهشون با منه بی توجه از کنار پنجره به طرف دیگه اتاق رفتم و خودمو تو آينه نگاه کردم. بیشتر از هر وقتی غریبه ترم.میخوام بنویسم. برای شخصیت های خیالی ذهنم، بهشون هویت بدم،ولی انگار تموم شده،شاید موقعشه نقطه شون رو برای همیشه بزارم.
تقاص نفس کشیدن چشیدن مرگ در اوج زندگیه... اره ممکنه یه روز واقعا بخندی و خوشحال باشی،بعد از مدتها غافل از اینکه آخرین روز زندگیته.
انسان ها گناه میکردن...تقاص گناه رو پس میدادن...اشتباه میکردن و تقاص اشتباه رو پس میدادن،بدی میکردن و تقاص بدی رو پس میدادن...ما هم یاد گرفته بودیم...تقاص پس دادن رو از کودکی یادگرفته بودیم...اما هیچوقت تمومی نداشت چون ما نفس می‌کشیدیم... و تقاص نفس کشیدن مرگ در اوج زندگیه...
_دزیره تهکوک
