ویرگول
ورودثبت نام
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژادمبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
خواندن ۳ دقیقه·۱ سال پیش

یک... دو... سه... (تجربه ی من از اسکیزوفرنی؛ قسمت بیست و سوم)

به سوسیس هایی که به شکل دایره بریده و سرخ کرده بودم و حالا در تابه روی لایه‌‌ی نسبتاً ضخیمی از تخم مرغ همزده چیده بودم، نگاه کردم. شبیه به پارچه ی توپ توپی ای بود که مادربزرگ داشت. او همیشه از آن لباس متنفر بود؛ نه به خاطر طرحش، نه به خاطر رنگش و نه حتی به خاطر دوخت افتضاحی که داشت و مادربزرگ بی توجه به این اشتباهات در دوخت و دوز، از دوستِ خیاطش تعریف می کرد. او به این دلیل متنفر شده بود چون دیگر مُرده بود و نمی توانست لباسش را بپوشد. بعد از مرگ مادربزرگ، پیراهن تو‌پ توپی همراه با بقیه لباس‌ها داخل پلاستیک سیاهِ زباله تپانده شد و به ناکجا فرستاده شد. داستانِ سرنوشت لباس های مادربزرگ از شخصی به شخص دیگر تغییر می کرد. گروهی می گفتند که به خیریه بخشیده شده. گروهی دیگر به غم‌مان نگاه می کردند و حدس می زدند که لباس ها نابود شده اند تا دیگر با نبودنِ پیراهن های مادربزرگ، نه تنها ما نیز دیگر نبودنش را قبول کنیم، بلکه وجود شخصی که زندگی مان پیوندی محکم و ناگسستنی داشت را منکر شویم. عده ای سرنوشت لباس ها را بر تن شخص دیگری می دیدند. اشخاصی نزدیک با مادربزرگ. لباس ها و پیراهن هایی که قرار بود بدن آنان را بپوشاند، بدقلقی می کردند، در حین پوشیدن پا بر زمین می کوفتند و چون کودکی لجباز و یکدنده محکم سرجای خود می ایستادند و حرکت نمی کردند. سرنوشت کت و دامن ها، پیراهن ها و روسری های مادربزرگ برایمان سوالی شد که جواب های زیادی داشت و هیچ کدام از جواب ها درست نبود.
نه... نه... به این چیزها فکر نکن. دستی که نه مهربانی و نه تنفر داشت، اجاق را خاموش کرد و از بالای قدِ بلندش به محتویات تابه زل زد. بدنِ غول‌پیکرش را دور زدم تا خودم را به چای‌دان و قوری برسانم. یک... دو... سه... قاشق چای داخل قوری ریختم؛ سه قاشق چای خوری برای یکنفر زیاد است و من این را به خوبی می دانم. این را هم می دانم حضور هولناک آن بدنِ هیولاوار مرا با نگاه خیره‌اش مجبور به "کارهایی سه تایی" می کند. سه قاشق چای، سه تا تخم مرغ، سه لار شب بخیر گفتن و سه جواب برای سرنوشت نامشخص لباس های مادربزرگ.
من دو دست دارم و این پیکره ی هیولایی که سایه ی سه تایی اش بر صبح، ظهر و شب می افتد، دستِ سوم من است. دستی که رعب و وحشت را به طرز رقت باری به اطراف می پاشاند. وحشتی مضحک، ترسی مختص به خودم. گویی برای اولین بار چیزی را دارم که فقط برای خودم باشد. هر چند احمقانه.
پیکره وسط آشپزخانه ایستاده است و بدون پلک زدن من را نگاه می کند؛ حتی وقتی پشت سرش ایستاده ام. سرش مانند جغد سه بار دیوانه‌وار و دایره‌وار به دور خودش می گردد تا لحظه ای این میدان دیدش دور نباشم. سرش می خواهد برای بارِ سوم و آخرین بار بچرخد که حضور شخصی را احساس می کنم. مادرم به آشپزخانه آمده است. از سه قاشق چای و اسرافی که می کنم، ایراد می گیرد. یک چشمم به مادرم است و یک چشمم به پیکره بلند که سرش در وسط چرخش سوم متوقف شده است. چیزی که بارها اتفاق افتاده است. آه از نهادم برمی آید. خوب می دانم که این حضور با قدِ بلند، انتقام تمام چرخش های ناتمامش را از من می گیرد و من بار دیگر باید سه سرنوشت از میان بی شمار سرنوشتِ لباس های مادربزرگ را بازگو کنم. سه "شب بخیر" بگویم و باز هم سه قاشق چای را هدر بدهم.

اسکیزوفرنی
۲۱
۶
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
مبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید