در راستای چالش هفته "جوجه تیغی":
سالها روی هم انباشته شدند و آدم متوجه نمیشود کی پیر میشود تا اینکه یکروز صبح از خواب بیدار میشویی، دستت را میگذاری پشت کمرت و میبینی مثل این پیرمردهای غرغرو در حال اضمحلال راه میروی، انگار پیری یک شوخیِ بیمزهی فیزیکی است که کائنات دارد پشت سرت به آن میخندد.
تخمه شکستن؟ عمراً، چون تنها چیزی که از این بدن برایم مانده همین چندتا دندان است و میترسم با اولین گاز لب پر بشوند و هزینهی دندانپزشکی کل زندگیام را به باد بدهد. کالریشماری را هم که دیگر مدتهاست گذاشتهام کنار؛ روزگاری با خطکش به جانِ هر گرم برنج میافتادم اما حالا به جهنم، بگذار این تنهی خسته هرچقدر میخواهد پهنتر شود. کافه رفتن هم مسخرهترین کار دنیاست؛ که چی بشود؟ بروم سیصد هزار تومان پولِ یک فنجان قهوه بدهم و چون پولِ کلانی پایش دادهام، دندان روی جگر بگذارم و تلخیِ تهوعآورش را با لبخندِ فجیعی تحمل کنم؟
دفترهایم دیگر گوشهشان نقاشی ندارند، آن کودکِ لوسِ درونِ سرم مدتهاست خفه شده و مرده، اما به کتابهایم رحم نمیکنم؛ رویشان خط میکشم و لبهی برگهها را با خشونت تا میزنم چون کتاب باید زخمخورده و زندگیدیده باشد، نه مثلِ عروسِ توی ویترین خاک بخورد.
یک عادتِ مزخرفِ دیگر هم اضافه شده: تلفن. سالها از صدای زنگاش فراری بودم و مثل موش از گربه میترسیدم، اما حالا خودم گوشی را برمیدارم و شماره میگیرم، لابد از ترسِ اینکه یک روز بیدار شوم و ببینم هیچکس روی خطِ این دنیا نمانده تا بهش غر بزنم.
مغزم اما افتاده روی دورِ خوره و وسواسِ فهمیدنِ چرندیات؛ یک جملهی ساده را میگذارم زیر ذرهبین و آنقدر حلاجیاش میکنم و شخم میزنم تا از تعفنِ معنی پر شود، و مغزِ لعنتیام هم دست از سرِ افکار برنمیدارد تا همهچیز را به گند نکشد.
آشپزیم هم شاهکارِ قرن شده؛ غذام توی ادویه ها غوطه می خورد و مزه های غریبی می سازم و بوی گندِ ادویه سوخته کلِ آپارتمان را برداشت، تا من با همان دستِ چسبیده به کمرم، خیره شوم به تابهی سیاهشده و پیتزای مارگریتا سفارش دهم؛ شکمپرستی با چاشنیِ تحقیرِ خویشتن.
سلیقهی موسیقیام هم سقوطِ آزاد کرد؛ روزگاری فکر میکردم راک فقط جیغودادِ بیخود است، اما حالا شبها مینشینم روی مبل، زل میزنم به دیوارِ اتاق و با آهنگِ «She's Gone» استیلهارت زار میزنم برای همهی این فجایعِ کوچک.
اما وسطِ این همه گنداب، یک اتفاقِ مسخرهی دیگر هم افتاد؛ پوستهی زبرِ دورم کمی ترک خورد و آدمهایی را که دوست دارم، حالا محکمتر بغل میکنم و راحتتر میگویم «دوستت دارم»، چون مرگ همینجا، روی صندلیِ کثیفِ اتاق نشسته و دارد با بیحوصلگی به من نگاه میکند و وقت زیادی هم نداریم.