
صبح، ساعت ۱۰، عمیق ترین ساعت روز است. رخوتآور و خواب آلوده از راه می رسد و همچون افعی ای با زهری فلج کننده لا به لای سلولها پیش می رود و تو چه نشسته، چه ایستاده، در حال انجام هر کاری باشی به خواب فرو می روی. خوابی با چشمان باز؛ خوابی که از همه پنهانش می کنی. تو خوب می دانی که در این ساعت از صبح همه خوابیدهاند؛ همان خوابگردهایی که در خیابان ها قدم می زنند، کار می کنند و با نقابی از لبخند و رضایت از ته مانده های هوای تمیز و خنک سپیده دم صحبت می کنند. و تو نیز با لبخندی که به صورتت نمیآید، حرف هایشان را تایید می کنی.
اما من می دانم که تو، تویی که خودت را جدا از انسانها میدانی، می خواهی بخوابی؛ بخوابی تا زمانی که شب روی شهر خیمه بزند و بتوانی ستارگان را از سوراخ های ریزِ بید زدهی پارچهی خیمه ببینی. در این زمان است که کینهی همیشگی ات از خورشید و نورش که در گوش هایت سوت می کشد، در دلت زبانه می کشد. خشمگین می شوی. گوشهایت را با دو دستت میگیری تا شاید صدای جیغ نور را که در طول روز همراهیت میکرد و در سرت می پیچید، نشنوی. خشمگین تر می شوی. می دانی که هیچ راه فراری از نور نداری؛ حتی اگر شب باشد. این را به خوبی می دانی که حتی در شب پهناور هم خورشید دزدانه نگاهت می کند. فریاد میزنی؛ انگار که با صدای نور و خورشید مسابقه می دهی. بلند تر فریاد می کشی، اما این خورشید است که بازی را می بَرَد. این خورشید است که نعره می زند و صدایش از پشت پردهی ضخیم شب به زمین می رسد و تودههای خاک را می دَرَد.
چه باید بُکنی؟ فرار از خودت، وجودت و نورِ داغ که تو را در بر گرفته و می فشارد، ممکن نیست. سرت را بالا میگیری و نورِ چشمک زن ستارگان را از سوراخ های ریز پارچهی شب نظاره میکنی. خون در کاسهی سرت میجوشد؛ گویی که هر چشمکِ ستاره تیری است که چشمانت را نشانه گرفته؛ تیرِ آتشین از چشمت میگذرد، به جمجمهات می رسد و پوست سرت را می دَرَد. روی دیوارِ پشتِ سرت تکههای پوست خونآلود با موهای خیس و لکه های پاشش خون دیده می شود. دستت را پشتِ سرت می گذاری و موهای خیس و بهم چسبیده ات را لمس می کنی. دستهی مویی را دور انگشتانت می پیچانی و آن را میکَنی؛ و بعد دستهای دیگر تا وقتی که دیگر مویی نمانده باشد.
تو تصمیمت را گرفته ای. با جدیت کارت را شروع میکنی. تکه های کوچکِ پوست قرمز و خونی را از تار موهایت جدا می کنی. تار موها را بهم گره می زنی. حالا تو با موهایی که از خون لخته شده پوشیده شده اند رشته نخی بلند ساخته ای. میخواهی با این نخ چه کنی؟ تو را می بینم که سراسیمه و شتابان دنبال سوزن می گردی. روی زمین دست می کشی تا پیدایش کنی. خسته شده ای. دوک نخی که از موهایت ساخته ای خسته ات کرده است. ناخنهایت را روی پوست سینهات فشار می دهی. خون ریز ناخن هایت جمع می شود و با فشار بیشتر ناخن هایت جوی های باریکِ خون جاری می شود. دستانت داخل شکافِ خونیِ سینه ات به دنبال چیزی می گردند. بالاخره آن چیزی را که می خواستی پیدا کرده ای. انگشتانت دور دنده ای حلقه می شود؛ دنده ای کوچک، آنقدر کوچک که می تواند برایت نقش سوزن را بازی کند. گویا این دنده ی کوچک از زمان خلقتت درون سینهات بود تا زمان تعیین شده سَر برسد.
آماده است. دیگر همه چی آماده است. نخِ ساخته شده از موهایت؛ سوزنی برآمده از درونت و سوراخ های بیدزدهی پارچه ی شب. پایت را روی اولین پله ی نردبان میگذاری. و بعد پله ی دوم و سوم... نردبان زیر پایت لق میخورَد. به آن اطمینانی نیست؛ تو به خوبی می دانی نردبانی که از استخوانِ سوختگانِ هزاران سال پیش ساخته شده است، با کوچک ترین فشارِ گذرِ زمان از هم می پاشد.... روی آخرین پله ی استخوانی ایستاده ای. نخ و سوزنت آماده است. با اولین کوکی که به شب می زنی نعرهی سوختگانی که روی استخوان هایشان ایستاده ای را می شنوی؛ اما مگر اهمیتی دارد؟! چه کسی که فریادهای آتش گرفته ی تو گوش داد؟ جواب را می دانی: هیچ کس! به دوختن ادامه می دهی. فریاد و نعره ها استخوان های زیرِ پایت را می لرزاند. ادامه بده. اجازه نده گذشتگانِ سوخته زیر نورِ خورشید تو را منصرف کند. همان هایی که مُرده بودند و با لبخند و چشمان باریک شده از شدت نور پرسه می زدند.
آخرین کوک را می زنی، از نردبان پایین میآیی و به شب خیره می شوی. حالا دیگر شب سیاهِ سیاه است. دیگر سوراخ بید زده ای نیست که از خلال آن ستاره ای نورش را بپراکند. از کارت راضی ای. آنقدر محکم دوخته ای که فردا صبح، ساعت ۱۰، شب است. خورشید بیرون از آسمان خواهد بود و لبخندِ مُردهی انسان ها با ظلمت شب مخلوط و محو می شود.