ویرگول
ورودثبت نام
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژادمبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
خواندن ۵ دقیقه·۱۵ روز پیش

مژگان استخوانی

نیمه شب از خواب پریدم و وحشت زده به تاریکیِ رو به رویم خیره شدم. چشمانم سنگین شده اند. گویی وزنه ای از پلک هایم آویزان کرده اند باز کردن چشمانم کاری به غایت طاقت فرسا است. قطرات اشک از گوشه ی چشمانم روان است. چیز تیزی را درون چشمانم حس می کنم. مژه ای داخل چشمم رفته است. در تاریکی ای که سنگ ها را در خود حل می کند، انگشتانم داخل چشمانم را می کاوند تا مژه را پیدا کنند. سوزشی را در نوک انگشتم حس می کنم؛ گویی سوزنی در آن فرو رفته باشد. انگشتم را در دهانم می گذارم و می مکم؛ مزه ی فلزی خون روی زبانم پخش می شود. هنوز چشمانم می سوزند و انگشتانم در طلب پیدا کردن مژه‌ی سرگردان حدقه ی چشمانم را می خراشند. بار دیگر سوزنی در انگشتم فرو می رود و بار دیگر طعم خون را حس می کنم. کف دستانم را روی چشمانم می‌گذارم‌ تا دنیایم را تاریک تر از قبل کنم و سوزن های بی شماری است که کف دستانم فرو می روند. پلک می زنم. باز هم پلک می زنم تا شاید آن مژه ای که در میان اشک چشمانم گم شده است را پیدا کنم. صدای ساییدن دو تکه ظرف چینی شکسته به گوشم می رسد. پلک هایی که به روی هم ساییده می شوند. با هر بار پلک زدن صدای ظرف چینی بلند تر می شود و نه تنها هوای اطرافم و تاریکیِ ظالمِ شب را اشباع می کند، بلکه در جمجمه ام طنین‌انداز می شود. باید منشا این صدا را پیدا کنم. به راه می افتم و به جای جای خانه سرک می کنم. جلوی آیینه متوقف می شوم و زیر نورِ مهتابی به انعکاس چشمانم خیره می شوم. پلک هایم صورتی شده اند. گویی لثه هایی هستند که مژه های سنگیِ کلسیمیِ نوک تیزِ سفید رنگ مانند دندان های کوسه از آن بیرون زده اند که با هر بار پلک زدن قرنیه ام را می خراشند. رنگ مژه هایم زیر نور مهتابی، تند، درخشان و عاجی برق می زنند.

این یک کابوس است. من هنوز بیدار نشده ام. آب سردی را به صورتم می پاشم و قطرات آب از نوک تیز مژه های سنگی ام‌ داخل سینک سرامیکی می‌چکد. قطراتی که نه بی رنگ، بلکه سفید شیری هستند و لکه های سفیدی را روی سینک مشکی به جا می گذارند.

حالا می دانم که بیدارم. آنقدر بیدار که که می توانم انگشتانم را روی مژه های سنگی ام بکشم و پودر کلسیم زیر ناخن های جمع شود.

به سراغ جعبه ابزار می روم. درونش چیزی نیست جز یک سیم چین کهنه. همان را بر میدارم و دوباره جلوی آیینه با چشمانی زخمی از مژگانی سخت و تیز می روم. سنگینی مژه ها و زخم چشمم دیدم را مختل کرده اند. نفس هایم سنگین شده است و بخار بازدمم روی آیینه می نشیند و انعکاس تصویرم را محوتر و نامفهوم تر از قبل می کند. با دستانی لرزان لبه ی فلزی سیم‌چین را روی اولین مژه ی سنگی چشم‌ راستم قرار می دهم. دسته های سیم‌چین را فشار می دهم؛ آنقدر محکم که بند انگشتانم سفید می شوند و ناگهان مژه کلسیمی کنده می شود و صدای برخورد آن با سینک سرامیکی در سکوت شب می پیچد. از محل کنده شدن مژه، مایعی شفاف، رگه دار و بی بو بیرون می زند و با مخاط چشمم مخلوط می شود. چشمم می سوزد. می خواهم‌ پلک بزنم اما لبه ی تیز بریدگی آن مژه ی سنگی باز هم سطح چشمم را می خراشد و خون نیز تمام حدقه ی چشمم را پر می‌کند. دوباره لبه ی فلزی سیم چین را روی مژه ی دیگری قرار می دهم و فشار می دهم. مژه ی شکسته شده با شتاب به آیینه برخورد می کند. باز هم همان مایع کدر بیرون می زند؛ گویی که مایع مغز استخوان باشد. به کارم‌ ادامه می دهم و مژه های دندانی، دانه به دانه و با صدای شکستن بشقابی چینی، در سینک سرامیکی می افتند. اشک از چشمانم‌ سرازیر می شود؛ اشکی که غلیظ و شیری رنگ است و با لغزیدنش روی گونه ام ردی آهکی بر جای می گذارد. اشک هایم وارد دهانم می شود و طعم گچی خیس روی زبانم‌ پخش می شود. ذرات کلیسمِ استخوانی بین دندان هایم قرچ قروچ صدا می دهند. پلک‌ می زنم و دنیا پشت مه ای سرخ رنگ پنهان می شود. حس خفگی به گلویم چنگ می زند وحشت زده باز هم پلک می زنم تا مه را کنار بزنم. با هر بار پلک زدن لبه های تیز و ناهموار مژه های شکسته شده مانند سطح زبر سنباده، قرنیه چشمانم را خراش می دهد و خون بیشتری بیرون می ریزد و مه سرخ تیره تر می شود و به سیاهی می گراید. زخم چشمانم آنقدر عمیق است که در آخرین پلک زدنم لبه ی مژگانم درون آن ها گیر می کند. چشمانم را گشاد می کنم تا مژه ها زخم را رها کنند اما چنان در زخم فرو رفته اند که کوچکترین تکانی نمی خورند. به مه سرخ، غلیظ و لزج خطوطی سنگی همچون میله های زندان اضافه شده اند. دیدم آنقدر کم شده است که گوش هایم را تیز می کند. صدای ته نشین شدن براده های کلسیمی را پشت حدقه ی چشمانم می شنوم و بوی گچ خیس بینی ام را پر می کند. بویی شبیه به بوی خرابی دندان. روی سینک دست می کشم و تکه های مژهای سنگی ام را زیر انگشتانم حس می کنم. آن ها را توی مشتم جمع می کنم و کورمال کورمال دنبال سطل زباله می گردم و آن ها را با صدای افتادن سنگ ریزه ای داخلش می ریزم. به تختخوابم بر می گردم و زیر پتو می خزم. نیازی به بستن چشمانم ندارم. همانطور که مایعی ای لزج و غلیظ از گوشه ی چشمم می لغزد و بالشت را خیس می کند به خوابی بی رویا فرو می روم.‌

۰
۰
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
مبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید