ویرگول
ورودثبت نام
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژادمبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
خواندن ۲ دقیقه·۱۶ روز پیش

مهمان‌داری با دست‌های لزج

کرم ها را زیر پوستم احساس می کنم. حرکاتشان را؛ لغزیدنشان را و رد لزجی که بر جای می گذارند. به بیماری ناشناخته ای دچار شده ام. شاید واکنش تنِ خسته ام باشد و شاید از آب آلوده‌ای که هیچ گاه ننوشیدم. شب ها که در بسترم می خوابم،‌ بازیچه ی رقص کرم ها می شوم. تکان می خورند؛ می لولند و همچون انگشتان سرد و عرق کرده‌ی ارواحِ رویاهایم روی پوستم می لغزند. امشب متفاوت است. هجوم کرم ها را به مغزم حس می کنم. کرم هایی شفاف که درونشان دیده می شود و همچون ماهی ای تازه صید شده لیز اند. مانند آکاردئون نوازنده ای خیابانی به خود می پیچند و جلو می روند. بدن هایشان را حس می کنم که به استخوان جمجمه ام برخورد می کنند و بدنشان رو روی آن می کشند. بدنم مغزم را برای میزبانی از کرم ها آماده کرده است. همان کرم هایی که اکنون در پیچ و تاب مغزم جا گرفته اند و شکم های حریص و سیری ناپذیرشان را از تکه های مغزم پر می کنند و راهشان را به سمت مقبره خاطراتم باز می کنند. خاطراتی که چون فرعونیان مومیامی کرده ام و هدایایی را همراهشان تقدیم خدایان رویاهایم کرده ام. کرم ها لای رویی مغزم را بلعیده اند و صدای سوت باد را که از فضاهای خالی درون جمجمه ام می گذرد، گوشم را پر می کند. و حالا نوبت خاطراتم است. دندان های موذی کرم ها را که در گوشت خاطراتم فرو می روند حس می کنم و صدای بلعیدن چهره هایی که به خاطر سپرده بودم را می شنوم. چهره هایی که حالا در معده ی کوچک کرمی هستند که رفته رفته از دیگر خاطرات پر می شود. بدن افرادی که در خاطراتم مومیایی شده بودند را می بینم که چیزی جز استخوان از آن باقی نمانده است و کرم ها خودشان را دور آنها می پیچانند؛ چنان که مراسم رقص آیین ناشناخته ای را به جا می آورند. چشمانم را بسته ام و گوش هایم را گرفته ام تا صدای ماده ی لزجی را که بدن کرم ها تراوش می کند را نشنوم. همان ماده ای که استخوان های خاطراتم را در خود حل می کند. کرم ها به رقصشان ادامه می دهند و استخوان ها باریک تر و باریک تر می شوند تا چنان نازک شوند که گویی تارِ موهایی بهم گره خورده هستند. خاطراتم غذای کرم هایی شده است که از ناکجا به من هجوم آورده اند و بدنم میزبانیِ فوق العاده ای را از این میهمانان ناخوانده ی کوچک و شفاف به عمل آورده.

شب به صبح رسیده است و من نگاه ماتم را به جایی دوخته ام که به یاد نمی آورمش. صدای کسی را می شنوم که نمی شناسمش. تنها چیز آشنا شکم های باد کرده ی کرم هایی است که از ضیافت شام خاطرات من باز می گردند و من صدای بادی را می شنوم که در صحرای نابود شده ی ذهنم می پیچد.

بدنخاطرات
۰
۰
بیتا حسینی نژاد
بیتا حسینی نژاد
مبتلا به اسکیزوفرنی. اینجا از تجربیاتم میگم. به والله، به پیر، به پیغمبر فیلم «یک ذهن زیبا» رو دیدم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید