فاجعه از آنجا شروع شد که اعلام کردند مه گرفتگی شدیدی رخ داده است. مه، آسمان را کنار زد. آسمان غلتی زد و افتاد تو لیوان چای من. ماه شناور شد. داشت از داغی می سوخت... داشت غرق می شد... دست و پا می زد. مه دورم را گرفته بود. ندیدمش. فقط صدای فریادش را شنیدم...
آخرش غرق شد. چای را سر کشیدم. و جسدِ ماه توی گلویم گیر کرد. فریاد زدم. مه بود و گوش ها همه کَر.
الان سه سالی می شود که ماه توی گلویم به مردنش ادامه می دهد. کسی باورش نمی شود که ماه را قورت دادم... می گویم بغض دارم....