
اولین شنبه بعد از کنکور ارشد... حس عجیبیه که کار خاصی برای انجام دادن نداری. هنوز حس می کنم که باید چندتا تست بیوشیمی بزنم، فصل طیف سنجی رو دوباره مرور کنم، نمودارها، نانوذرات و زیرمجموعه هاش رو و اندازه هاشون رو تکرار کنم، تکرار کنم، تکرار کنم...
امروز صبح که بیدار شدم فقط دور خودم می چرخیدم. اول خواستم دنبال کلاس نقاشی ای بگردم که آبرنگ کار کنم. دلم می خواست دوباره پخش شدن رنگ رو داخل آب تمیز و زلال ببینم. موهای قلممو ها رو لمس کنم و روی گونهام بکشم. و بعد، به لایهی ضخیم گرد و غباری که روی کاور ویولنم نشسته و رنگش رو از مشکی به خاکستری تغییر داده نگاه کردم. آخرین باری که آرشه به دست گرفتم کی بود؟ حسِ لمسِ سیمهای ویولنم یادم رفته، همون حسی که آخرش باعث می شد تورفتگی های قرمز رنگی به خاطر فشار روی سیمها سر انگشت هام به وجود بیاد. آخرین نُتی که نوشتم، سُل بود که همیشه اول خطوط نُتها هست. سراغ کتابها رفتم. ۱۰ صفحه، ۳۶ صفحه، ۷۷ صفحه و ... کتاب رو بستم. بین سلولهای بدنم مور مور شدنی رو حس می کردم که ناشی از دراز کشیدن طولانی مدت به یک سمت بود. دوباره تو خونه چرخیدم؛ کوسن ها رو مرتب کردم. گرد و خاک لبهی قاب عکس ها رو تمیز کردم. چایی دم کردم و فنجان پشت فنجان چایی سر کشیدم. دستم رو دور فنجان چایی حلقه کردم، سرم رو خم کردم و اجازه دادم بخارِ آبِ داغ به صورتم برخورد کنه و فکر کردم... فکر کردم... فکر کردم و فهمیدم من هیچ کاری نکردن رو بلد نیستم. تمام مدتی که کاری نمی کردم و گمان می کردم که دارم اوقات فراغتم رو می گذرونم، در واقع داشتم یه کاری می کردم. هر کاری به جز بیکار بودن.
به گذشته م که نگاه می کنم، ردپای درس خوندن، مشق نوشتن، حل کردن سوال، حفظ کردن و امتحان دادن همه جا بود. درس و کتاب درسی سایهی سنگینش رو روی نقاشیهام انداخته بود و رنگهای شاد و باطراوت رو تبدیل به خط خطیهای سریع و پررنگ با مداد سیاه کرده بود. انگشتانِ درسهام روی سیمهای ویولن سُر می خوردند و صداهای گوشخراش از ویولنم بلند می شد. خواندن شعر و رمان در تاریکی ای که سوالات ریاضی ایجاد می کرد سخت بود و تنها چیزی که می درخشید، ۲۰ بود؛ علامت تیکِ صحیح معلم و استاد بود، اون مثبت هایی بودند که جلوی اسمم ردیف می شدند. الان فهمیدم که من هیچی به جز درس خواندن بلد نیستم. اگر بخوام از انواع و اقسام روشهای درس خواندن بگم می تونم چندین طومار بنویسم.
اقرار می کنم که درس خواندن رو دوست دارم. ولی آیا به این دلیل دوستش دارم که به خاطرش تشویق می شدم و بهم توجه می شد؟ نه! فهمیدن، آگاهی و تجربهی مکانیزم یادگیری برام جالبه. همیشه جالب بوده. اقرار می کنم برای این همیشه نمرهام ۲۰ بود چون با دیدن عدد ۲۰ که با جوهر قرمز روی برگه نوشته، جریان هورمونهای دوپامین و اندروفین رو در تکتک سلولهام حس می کردم. من با درس خواندن خوشحالم. با پاک کردن غبار از روی ویولنم و کوک کردن دوباره ش بعد از یک امتحان سخت به وجد میام. از جمع کردن خودکارها و هایلایترها و مرتب چیدن قلمموهام روی میز لذت می برم. همون جوری که از آخرین آرشهکشی و بستن زیپ کاور ویولنم و حس تند تند نوشتن با خودکار های جدید به جای حرکت آرام قلمموها لذت می برم.
تا الان نمی دونم چی هستم و چی خواهم بود اما من همهی چیزهایی ام که دوستشون دارم. یک محقق، یک نویسنده، یک نقاش، یک نوازنده و یک حفظکننده ی خطوط کتابهای درسی.
پی نوشت: بله دوستان! من دقیقا مال آخرین سالی ام که اعداد از ۰ تا ۲۰ با خودکار قرمز توی تخم چشممون فرو می رفت و عبارت "خیلی خوب" هیچ وقت گونه های ما رو نوازش نکرد. (یک شخص باستانی!!!)