
صبح که چشم باز کردم، خود را در چنبرهی حبابی بلورین و سترگ یافتم؛ قفسی شفاف و مدور که مرزِ میان هستیِ من و فراخنای جهان گشته است. تنم در زهدانِ این شیشهی سرد و بیروزن محصور مانده و پوستم به لمسِ جدارهای صیقلیاش خو گرفته است؛ گویی مرا در تُنگی از انجماد و فراموشی به امانت گذاشتهاند تا تماشاگرِ دوردستِ زندگی باشم، بیآنکه اندک گریزگاهی در این محفظهی سخت و بیمنفذ برایم گشوده شده باشد.
از سنگینیِ این حبسِ بلورین، دهان گشودم تا غریوی از درد برآورم و شاید کسی صدایم را بشنود، اما واژهها پیش از برخورد با جدارِ شیشه، چون دودی بیجان فروریختند. زبانم در دهان خشکید و طنینِ صدایم در هوای فسردهی درون خفه شد، بیآنکه ذرهای ارتعاش از سدِّ این دیوارِ شیشهای بگذرد؛ گویی پژواکِ گلویم را در سینه خفه کردهاند و این شیشهی یکدست، نهتنها تن، بلکه فریادِ مرا نیز بلعیده و در خود حل کرده است.
از پسِ همین بخارِ دمان که بر شیشه نقش بسته، رهگذرانِ بیرون را میبینم که شتابان و بیخبر از کنارِ این تنگنا میگذرند. آنان چون سایههایی در جهانی پرهیاهو گام برمیدارند و گاه نگاهی گذرا به این محفظه میافکنند، اما در چشمانشان جز انعکاسِ چهرهی خود و برقی کدر، چیزی دیده نمیشود؛ من با انگشتانِ لرزانم نامِ خویش را بر رطوبتِ دیوار مینویسم تا از حضورم نشانهای بگذارم، اما پیش از آنکه چشمی آن را بخواند، قطرهها فرومیچکند و ردِ نامم در لغزشِ آب محو میگردد.
با محو شدنِ این نام، احساس میکنم پیوندم با سرشتِ آدمی گسسته میشود و روندی از دگرگونی در رگهایم جریان مییابد. خونم از شتاب بازمیایستد و تنم نرم و لغزان میشود؛ استخوانهایم در این فضای منحنی تاب برمیدارند و شکلِ نخستینِ خویش را از دست میدهند. دیگر قامتی استوار در این شیشه نیست، بلکه کالبدی در حالِ زوال و دگرگونی است که با هندسهی لغزندهی این ظرفِ شیشهای یکی میشود تا نشانههای انسانیاش را ذرهذره به فراموشی بسپارد.
همگام با این مسخِ تدریجی، یادها و اندیشههایم نیز در تاریکی فرو میروند و صورتهای گذشته پیشِ چشمم تیره و تار میشوند. دیگر به یاد نمیآورم بوی خاکِ بارانخورده چگونه بود و باد با چه شتابی بر پوستم میوزید؛ همه در این زندانِ بلورین به پنداری خاکستری بدل گشته است. من اکنون روحی بیخاطرهام که در تودهای از سکوتِ محض معلق مانده و تمامِ رنجها و پیوندهایم در تلاطمِ راکدِ این شیشه ذوب شده است.
در ادامهی این بیخبری، تنِ دگرگونشدهام چنان با شیشهی پیرامونم پیوند خورده که گویی جنسِ من و این قفس یکی شده است. نبضِ من بر دیوارهی سرد میزند و انحنای بدنم با قوسِ این استوانهی شیشهای تراز میشود؛ دیگر مرزی میانِ «من» و «شیشه» برجای نمانده است، بلکه مادهای پرنور و شناورم در تنگنایی شفاف که جز شکستنِ نوری بیرمق در گوشههای تاریک، کاری از دستش برنمیآید.
حال اگر کسی از سرِ اتفاق بر این شیشهی غریب بنگرد، انسانی در بند نخواهد دید؛ بلکه فرمی سرگردان را به تماشا خواهد نشست که چون حبابی در قعرِ ظرفی رها شده است. جهانِ بیرون بیاعتنا و شتابان به راهِ خود میرود و نالههای ناپیدای من نیز با سکوتِ این شیشه درهمآمیختهاند؛ مسخِ من کامل شده است و اکنون خودِ سکوتم که در هیأتِ بلور، خاموش و تسلیم، به تماشای جهانِ ناپیدا نشسته است.