
گربه ای آرام می خواند. با صدایش چشمان فرزندانش به دست خواب سپرده می شوند. چشم های من هم. مردی آرام در ذهنم نجوا می کند:《 آپارتمان در خطر داشتن و نداشتن است.》 بی اختیار چشم هایم را باز می کنم. سقف موج برداشته است. به سان دریایی پرتلاطم. دستانم را به سمت دریا دراز می کنم. ماهی های نورانی در آن شناوراند. شنا کردنشان آب شور دریا را مثل پارچه ای حریر بر پوستم می کشاند. سوزشی در زیر پوستم حس می کنم که با شوری دریا در هم آمیخته است. صداها از عمق دریا به گوشم می رسد:《 جویندگان دره ی سرسبز سوار اتوبوس شده اند.》به صدا بی توجهی می کنم. صورتم از آب دریا خیس و شور است. اشک هایی از سقف دریا مانند بر روی چشمانم می چکند و به پایین می غلتند. دستانم موج اشک دریا را پاک می کنند و من نمی دانم آواز گربه کی تمام شده است. به سقف نگاه می کنم دریایی محکم از گچ. صبح است و من چشمانم را می بندم تا بخوابم. صدایی از دور می گوید:《اتوبوس به راه افتاده است ...》