
اِسکادیا، شاهدخت زیبای برف و یخ.
با چشمهایی ارغوانی و موهای بلندِ روشن آراسته به کریستالهای یخی،
کوچکترین دخترِ پادشاهِ فصلها و دردانهی زمستان بود.
شاهدختی یخی با قلبی گرم؛
قلبی که سالها در سکوت، دلباختهی فرماندهی تابستان، آرشید بود.
عشقی محکوم به دوری.
بیهیچ بوسهای،
لمسی
و حتی آغوشی.
آرشید، مردی جوان و بااقتدار بود؛
با موهای مشکی و چشمهایی طلایی، درخشان چون پرتوهای خورشید.
او نیز شیفتهی اسکادیا بود؛
مجذوب آن چشمان ارغوانی جادویی.
اما این عشق، برای او نیز جز حسرت و دوری، چیزی به ارمغان نیاورده بود.
نفرینی میان آن دو ایستاده بود؛
نفرینی که ریشههایش عمیقتر و کهنتر از این عشق عظیم بود.
نفرینی باستانی که دخترِ زمستان و فرزندِ تابستان را از لمس یکدیگر بازمیداشت؛
و هشدار میداد که اگر این دو به هم برسند،
بهایش جدایی ابدی خواهد بود.
آن روزگار، فصلها هنوز در تعادل بودند
و صلح میان نیروهای طبیعت برقرار.
تا آنکه یک روزِ تابستانی،
شورشی بزرگ برخاست.
شیاطینِ آتش برای تصرف زمین به پا خاستند.
شاهزادهها و شاهدختها،
پریان و جنیان
و فرماندهانِ تمام فصلها،
شانهبهشانه جنگیدند
تا فصلها را نجات دهند،
زندگی را
صلح را نجات دهند.
و سرانجام پیروز شدند؛
هرچند به سختی،
هرچند با بهایی سنگین.
بسیاری از جنگ بازگشتند،
اما بسیاری نیز هرگز بازنگشتند.
در میان بازگشتگان، آرشید نبود.
چشمهای اسکادیا بیقرار، او را جستوجو میکرد
اما او نبود.
برنگشته بود...
و دیگر هم بازنمیگشت.
قلب اسکادیا شکست.
با شتاب به سوی میدان جنگ دوید،
تا برای آخرین بار معشوقش را ببیند؛
تا برای آخرین بار،
چشمانش عشق را در صورت او جستوجو کند.
آرشید را دید.
آتش، بدنش را سوزانده بود،
اما هنوز نفس میکشید.
هنوز برای زندگی میجنگید،
برای دیدن دوبارهی چهرهی اسکادیا.
بهسختی چشمان طلاییاش را گشود و لبخند زد.
و با صدایی ضعیف گفت:
«پس توانستم دوباره تو را ببینم... خوشحالم.
حالا دیگر، جز تنها گذاشتنت در این دنیا، حسرتی ندارم.
برای من دیدنت کافی بود؛
تمام این سالها، فقط دیدنت برایم کافی بود.
اینکه بدانم تو وجود داری، برایم کافی بود،
بانوی زمستانِ چشمارغوانی.»
و با آخرین و زیباترین تصویرِ زندگیاش،
زندگی را رها کرد.
اسکادیا او را در آغوش گرفت؛
در حالی که اشکهای یخی از چشمانش فرو میریخت،
آرام گفت:
«برای من هم کافی بود که بدانم تو وجود داری...
که جایی در این دنیا نفس میکشی
و زندگی میکنی،
حتی اگر دیگر هرگز نبینمت.»
سپس صورت آرشید را در دستانش گرفت،
در میان اشکها لبخند زد،
پیشانیاش را بوسید
و تمام نیروی زندگیاش را،
تمام سرمای وجودش را،
به او بخشید.
«تو زنده میمانی...
اما امیدوارم روزی بدانی
که با هر بار دیدنت،
چند بار قلبم به وجد آمد
و فشرده شد.»
آرشید زنده ماند
و اسکادیا محو شد.
اما از آن پس،
در روزِ مرگِ اسکادیا،
گلی متولد شد؛
گلی به رنگ چشمانش،
گلی که در تابستان و زیر نور خورشید
به اوج زیبایی میرسید.
و هر بار که نسیمِ تابستانی از میانش میگذشت،
در گوش رهگذران زمزمه میکرد:
«برای اینکه بدانی،
با دیدنت چند بار قلبم به وجد آمد
و فشرده شد...»
سالها از آن ماجرا گذشته است،
اما هنوز هم در فصل تابستان،
در سرتاسر جهان،
تکههای روحِ اسکادیا
در قالب گلهایی به رنگ چشمهایش شکوفا میشوند
و همان زمزمه را با خود دارند:
برای اینکه بدانی با دیدنت، چند بار قلبم به وجد آمد و فشرده شد.
~بیتا دلاور

✨❄️
پ.ن ۱: چون یک قلب در عین به وجد اومدن، میتونه فشرده بشه…
پ.ن۲: چند وقت پیش تو دانشگاه این گل رو دیدم و این داستان رو در موردش نوشتم.
ولی نمیدونستم چقدر خوبه که ببینم به اشتراکش بذارم یا نه، ولی خب گذاشتم بالاخره😶
پ.ن۳: این گل تو تابستون گل میده و به اسمهای گل ابریشم، گل کاغذی درختی و کرپمیرتل هم شناخته میشه
و بیشتر به گل ابریشم معروفه، چون گلبرگهاش چینخورده و لطیف شبیه پارچهی ابریشمه.
پ.ن۴: اسمهایی که انتخاب کردم رو خودم از ترکیب معانی مختلف چند کلمه ساختم و با داستان و شخصیتها هماهنگه.
پ.ن۵: عکس گل که هیچی اما اون یکی عکس حاصل چندین ساعت مذاکره با هوش مصنوعی برای ساختن چیزی بود که تو ذهنمه تا تصورش بهتر بشه😁💛
پ.ن ۶: طولانی بود ولی از تمام عزیزانی که برای خوندنش وقت گذاشتن ممنونم، باعث خوشحالیمه و امیدوارم دوستش داشته باشید.🧡