
ارزهای دیجیتال (Digital currency)، رمزپایه (رمزارزها) یا همان کریپتوکارنسی (Cryptocurrency) از جمله مباحث جدیدی هستند که طی چند سال اخیر در مبحث بازارهای مالی جایگاه بسیار مهمی به دست آوردهاند. ارزهای دیجیتال این روزها نقش بسیار زیادی در تعاملات تجاری و اینترنتی دارند و حجم مبادلاتی که ارزها در آن نقش دارند به مقدار چشمگیری زیاد بوده و این مقدار با سرعت بالایی در حال افزایش است. در این مقاله از وبسایت بایننس فارسی قصد داریم تا به معرفی این مبحث نوین و ترند بپردازیم.
ارز دیجیتال یک واحد پولی مخصوص به دنیای دیجیتالی (عمدتاً اینترنت) است و فقط به صورت مجازی قابل دسترس است. در واقع ارزهای دیجیتالی هیچ شکل و ماهیت فیزیکی مثل اسکناسها، پولها یا سکهها نداشته و صرفاً به منظور خرید و فروشهای الکترونیکی از آنها استفاده میشود. شاید بتوان اینطور گفت که این واحدهای پول، شبیه به همان پولهای رایج همیشگی ما هستند که در حسابهای بانکی به آنها دسترسی داریم. با این تفاوت که واسطههای فیزیکی در این میان وجود ندارند. درست مثل زمانی که با کمک کارت بانکی خود در فضای مجازی اقدام به خرید، فروش و هر نوع معامله تجاری دیگر میکنید، ارزهای دیجیتال نیز به همین حالت هستند. اما رفته رفته برای شرکت های بزرگ که غالبا صرافی آنلاین هم هستند، کارت های اعتباری مختصص ارزهای دیجیتال نیز ساخته و در حال حاضر از آنها به صورت عمومی استفاده می کنند. البته کار به همین جا ختم نمی شود و دستگاه های عابر بانک و پوز نیز به این شبکه عظیم اضافه شده اند.
رمز ارزها برای اجرای تراکنشهای خود، مدلهای مختلفی را به کار میگیرند. به عنوان نمونه ارز دیجیتال بیت کوین از مدل اثبات کار استفاده میکند که طی آن استخراجکنندگان یا ماینرها تراکنشها را تایید میکنند.
این مدلهای مختلف در بلاک چینها که با نام «الگوریتمهای اجماع» یا سازوکارهای توافق جمعی شناخته میشود، نحوه به اتفاق نظر رسیدن مشارکتکنندگان شبکه را در مورد تایید کردن یا نکردن یک تراکنش در شبکه تعیین میکنند.