کاش می‌شد

قبلاً در بلاگ می‌نوشتم؛ از سال ۴۰۰ تا همین چند ماه پیش که مدیرش، بنا به دلایلی که خودش داشت، تصمیم گرفت درش را تخته کند.

نوشتن بخشی از من شده بود؛ می‌نوشتم تا کمی آرام بگیرم.

بلاگ را خیلی از دوستان و آشنایانم می‌خواندند و خیلی‌ها هم پیگیرش بودند. این گاهی خوب بود و گاهی هم دوست نداشتم فکر کسی درگیر من شود. به همین خاطر، هنوز آدرس ویرگول را به کسی نداده‌ام.

اینکه کسانی نوشته‌هایم را می‌خوانند که مرا نمی‌شناسند، در نوع خودش جالب است.

پس فعلاً نمی‌خواهم بید مجنون ویرگول را معرفی کنم. ناشناس ماندنش بهتر است.

اصلاً شاید چند صباح دیگر، مدیران اینجا هم تصمیم بگیرند درش را تخته کنند.

چند لحظه پیش داشتم گریه می‌کردم. بی‌اختیار.

شاید اگر جای دیگری می‌نوشتم؛ جایی که مرا می‌شناختند، نمی‌گفتم که گریه می‌کردم. اما حالا که ناشناسم، می‌نویسم که گریه می‌کردم.

برای چه، نمی‌دانم.

فشار روحی بالایی بود. کلیپی احساسی دیدم و بهانه‌ای شد تا در خلوت خودم اشک بریزم.

کاش می‌شد تمام آن چیزی را نوشت که ما در حال تحمل کردنش هستیم؛ برای چیزهایی عادی که حقمان است و نمی‌دانیم قرار است چه زمانی نصیبمان شوند یا اصلا قرار است نصیبمان شود یا نه .

منظورم از نوشتن، چیزی است که بتواند واقعاً تلخی این شرایط را توضیح دهد؛ نه برای برانگیختن حس ترحم دیگران، بلکه برای اینکه شاید اندکی از سنگینی‌اش کم شود.

کاش می‌شد...