خواستم تا بروی از سرم انگار نشد
با هزار وعده به دل عشق تو انکار نشد
هرکسی خواست در خانه ما را بزند
بعد تو هیچ کسی لایق دیدار نشد
عازم داشتنت راهی این عشق شدم
شوق شیرین تو انگار به اجبار نشد
از تماشای تو با شور نوشتم هر بار
مرهم دوری تو این همه اشعار نشد
لاف شاعر شدنم ذوق به چشمان تو بود
خسته از شعرِ شبی گر به تو اقرار نشد
من شاعر نیستم
شاید فقط مدتی آنقدر با کلمات سر و کله زدم که خودم هم باورم شد چیزی از شاعری میدانم.
این چند خط را هم نمیدانم شعر میشود یا نه؛
شاید فقط لاف دیگریست برای چیزی که هیچوقت بلد نبودم درست بگویم.
باقیاش را میگذارم به عهدهی همین چند کلمه.