امروز اما در میانه‌ی جوانی خود قرار دارم؛ یعنی همان روزهایی که قرار بود شبیه رویاهایم باشند، اما کوچک‌ترین شباهتی به آن‌ها ندارند.
سال‌ها برای کاری تلاش کردم تا چیزی بسازم که بتواند به معلمی ربط داشته باشد، با حس ماجراجویانه‌ی من در ارتباط باشد، بتوانم ایده‌هایم را در آن پیاده کنم و محتوا بسازم؛ محتوایی که برخلاف بخش بزرگی از محتوای این روزها، ارزشمند باشد.
چیزی که در تمام این سال‌ها برایش تلاش کرده بودم.
می‌خواستم یک رسانه داشته باشم؛ جایی که بتوانم به واسطه‌ی آن در معلمی دیده شوم و حتی اگر شده، ذره‌ای هم باعث دیده شدن معلمی شوم.
رویای چندین ساله و تلاش چندین ساله‌ام این بود که به نقطه‌ای برسم که بتوانم آن را بسازم.
از انرژی و اعتبارم مایه گذاشتم. خیلی از کارها را نکردم و خیلی از کارها را کردم تا خودم را به این نقطه برسانم.
اما شرایط گیجم کرده است.
اسمش بهانه است یا چیز دیگری، نمی‌دانم.
اینترنت به یکباره قطع می‌شود. حال همه‌ی مردم بد است. در سایه‌ی یک جنگ لعنتی گیر افتاده‌ایم.
و شبی که تنها، با نگاه کردن به عکس دختران میناب گریه می‌کردم، به تمام راهی که آمده بودم شک کردم.
اینکه باید چه کار کنم؟
آیا الان کسی دل و دماغ این چیزها را دارد؟
آیا اصلاً تضمینی برای آینده وجود دارد؟
چه واژه‌ی خنده‌داری...
«آینده.»
معنایش را انگار فقط برای فردا، پس‌فردا و حتی ساعت‌ها نگه داشته‌ایم. کسی دیگر چند سال بعد خودش را نمی‌تواند تصور کند.
نمی‌دانم برای چه مدتی، اما رویایی که من با افکار و اعمالم برای ساختنش زندگی کردم، شاید مناسب این روزهای کشورم نباشد.
برای جامعه‌ای که معلم در آن یکی از آخرین اولویت‌هاست، این فکرها شاید مسخره به نظر برسند.
و من فعلاً چیزی جز امید ندارم؛
امید به روزهایی که حال مردمم و حال خودم، برای رویایی که داردارم، کمی بهتر باشد.
