سال‌ها پیش، من هم مثل اکثر نوجوان‌های دیگر، در دوران نوجوانی رویاهایی داشتم که قرار بود تا بیست‌وپنج سالگی به آن‌ها برسم.
فکر می‌کردم تا آن زمان می‌توانم کارهای بزرگی انجام بدهم؛ یا حداقل کسب‌وکاری داشته باشم که دغدغه‌ی مالی آن‌چنانی نداشته باشم و بتوانم زندگی خوبی تشکیل بدهم.
راستش، یکی از بزرگ‌ترین رویاهایم این است که دختری مرا «بابا» صدا بزند.
فکر می‌کردم قرار است زندگی ماجراجویانه‌ای داشته باشم؛ متفاوت از زندگی عادی آدم‌های اطرافم. فکر می‌کردم می‌توانم ماجراهای هیجان‌انگیزتری را تجربه کنم.
بلندپرواز بودم، با کلی ایده‌ی جذاب.
وقتی کنکور دومم را دادم و قرار شد معلم شوم، در ابتدا غمی داشتم. نه به خاطر اینکه معلمی شغل بدی باشد؛ اما جان به جانش کنی، کارمندی است.
و کارمندی، حاشیه‌ی امنی است که اگر حواست نباشد، دنیای اطرافت را کوچک و کوچک‌تر می‌کند و با ساختن همین حاشیه‌ی امن، آرام‌آرام رویاهایت را می‌بلعد.
وقتی دانشجو بودم، خواندم، نوشتم، گشتم، دیدم، حرف زدم، نادیده گرفته شدم، بیشتر تلاش کردم، ساختم و...
همه‌ی این کارها را کردم تا خودم را از حاشیه‌ی امن کارمندی دور کنم؛ تا شبیه بقیه‌ی اطرافیانم نباشم.
نه اینکه آن‌ها بد باشند، نه.
فقط هیچ‌وقت نخواسته بودم سبک زندگی من هم همان‌گونه باشد.
همیشه پای اصول خودم ایستادم.
من قرار نبود برای پول درآوردن دست به هر کاری بزنم. باید کاری می‌کردم که دوستش داشته باشم؛ کاری که برایش شوق داشته باشم.
در خلوت خودم تلاش می‌کردم.
نمی‌گویم به آب و آتش می‌زدم، اما اگر در حق خودم اجحاف نکنم، برای اینکه طبق اصول خودم تبدیل به انسانی فرهیخته شوم و بتوانم در این مسیر زندگی کنم، نفس بکشم و پول دربیاورم، خیلی، خیلی تلاش کردم.
گاهی می‌شد که بشود....
اما گاهی برای اینکه دیده شوم، باید کارهایی را انجام می‌دادم که دیگران می‌کردند؛ باید با آدم‌هایی می‌گشتم که از نظر من پلشت بودند.
اما من این را نمی‌خواستم.
و نکردم.
با این حال، برای ساختن مسیر خودم، در تمام آن سال‌ها حتی یک روز هم نبود که به آن فکر نکنم و کاری، هرچند کوچک، برایش انجام ندهم.
ادامه دارد...
