شک

پارم.

خسته و گیج.

تلاش می‌کنم؛ تلاش‌هایی برای بهتر شدن، داخل دنیایی که بهت فقط اجازه می‌دهد با تلاشت بدتر نشوی، نه اینکه بهتر شوی.

پارم و خسته‌ام؛ از دست خودم، از اینکه به خودم شک کنم، از نرفتن‌هایم، از سنگینی مسیرم، از تنهایی‌ام.

دیگر بیست سالم نیست و نصف مسیر جوانی‌ام را گذرانده‌ام.

از من انتظار دارند. باید می‌توانستم تا الان از پس زندگی‌ام بربیایم.

و حالا، با اینکه معلمم، حس می‌کنم هیچ کاری نکرده‌ام.

حالم خوب نیست.

از اینکه کار دارم، ولی انگار کار ندارم.

از اینکه می‌ترسم عاشق شوم.

از اینکه نمی‌توانم از پسش بربیایم؛ هم مالی، هم عاطفی، شاید بیشتر از همه ذهنی.

نوشتم می‌خواستم غیرعادی باشم؛ از مسیری که همه‌ی اطرافیانم رفته‌اند جدا باشم.

و حالا می‌بینم از این طرف رانده شده‌ام و از آن طرف مانده.

از کسی انتظار ندارم.

شاید همین هم یکی از دردهایم است؛ اینکه تمام این بار سنگین روی دوش خودم است. تمام این «نمی‌دانم چه شد»ها.

حرف‌هایی که بهم می‌زنند برایم مهم نیست.

چون خودم باور داشتم که یک روز می‌توانم به چیزی که ساخته‌ام افتخار کنم.

ولی حالا به همه‌چیز شک دارم.

به خودم.

به مسیری که تا الان آمده‌ام.

به مسیری که دارم می‌روم.

و چقدر این شک کشنده است.

می‌خوردت از درون؛ از عمق وجودت، از جایی که هیچ‌کس نمی‌تواند ببیند، بشنود یا کمکت کند.

خودتی و خودت.

تنهایی، توی یک چاه از خواسته‌هایی که خواستی و نشدند.

پر از داد و فریادم.

شاید دلم می‌خواست نعره بزنم، بنشینم و ساعت‌ها گریه کنم.

نمی‌دانم.

امروز یکم سرم را به دیوار کوبیدم.

فرقی نکرد.

کاش می‌شد جراحی‌اش کرد و از درون، این شک را کشت؛ این افکار را، این جنون را.

گفتم بید مجنون شدم.

هستم.

دقیقاً مثل یک دیوانه.

گاهی از جنونم لذت می‌برم و گاهی از آن متنفرم.

مثل الان.