دوست داشتم درخت باشم؛
اما مجنون بودم.
کمی تنها، کمی عجیب، کمی ساکت.
با کسی کاری نداشتم و آرامآرام به جنون خودم میرسیدم.
جنونهای مختلف، در بازههای زمانی مختلف؛
جنون نوشتن،
جنون ساختن،
جنون فکر کردن،
جنون درس خواندن،
جنون راه رفتن،
جنون خوابیدن،
جنون هیچ کاری نکردن...
بسیاری از جنونهایی که در آنها غرق شدم و دوباره از آنها بیرون آمدم.
شاید گاهی میخواستم بدون جنون زندگی کنم؛ عادیتر باشم، شبیه آدمهای دیگر.
اما خودمانیم...
من جنون را دوست داشتم.
با همهی سختیهایش،
با همهی طعنههایش،
با همهی تنهاییهایش.
پس به جنون خود ادامه دادم و ادامه دادم...
و از طرفی، هنوز دوست داشتم درخت باشم.
پس بید مجنون شدم؛
درختی پریشان که برخلاف درختهای دیگر، شاخههایش رو به پایین افتادهاند و با باد میرقصند؛ شاید گاهی بتواند دردِ سکون را فراموش کند.
پس من، بیدی مجنونم.