چای مینوشم و گوشیام را چک میکنم.
اخبار جنگ، اخبار گرانی، اخبار بنزین، اخبار زلزله، اخبار هوش مصنوعی و...
چه آشفتهبازار و بمباران خبریای.
گاهی فکر میکنم اگر چند صد سال پیش، مثل الان، یک روستایی ساده بودم، زندگیام چگونه میگذشت؟
حتماً اگر بخواهم تصورش کنم، زندگی سختی بود؛ بیخبر از همهجا، مشغول کار کردن روی زمینِ اربابی، تا آذوقهی خانوادهام را برای گذر از زمستان آماده کنم.
آن زمان، با بیستوپنج سال سن، احتمالاً صاحب زن و حداقل چند فرزند بودم.
شاید راحتیهایی را که امروز دارم، نداشتم. شاید دورترین سفری که میرفتم مشهد بود. شاید اسیر خرافات بودم.
نمیدانم.
اما دغدغهها و افکارم قطعاً بهکلی متفاوت بودند و شاید هیچوقت مثل امروز، درگیر این حجم از فکر، خبر و دردسر نمیشدم.
البته شاید هم میشدم...
کسی چه میداند؟
فشاری که این روزها به ما مردم، مخصوصاً در ایران، وارد میشود، مرا هم گاهی به چنین افکار فانتزیای میکشاند.
بیخیال بروم تخم آبپزم را بخورم و درسم را بخوانم....
بروم یک تخممرغ آبپز کنم، بخورم و درس بخوانم...