مسئله اینجاست که آدم میترسد. از خلوت و تنهایی همانقدر میترسد که از شلوغی. به خودش مطمئن نیست. به هیچ کس در واقع. مجبور است بدود و بدود و بدود که فقط دویده باشد. و همین ترس باعث میشود که کارهای احمقانه بکند و بعد هم روی حماقتهایش اسم بگذارد و خودش را گول بزند که کاری کرده است. اما هیچ کس کاری نمیکند که رسالتش را انجام دهد. همه میخواهند ملال را پس بزنند و بیکاری ملالانگیز است. و انسان حاضر است به خاطر فرار از ملال خودش رو بکشد. ملال و ملالت درد انسان نو است. پیشتر از دیو و دَد ملول بود شاعر و انسانش آرزو بود ولی حالا از انسان از خودش هم ملول است.