صدای چکه‌های آب، سکوت زیرزمین را می‌شکست.
مرد با درد چشم‌هایش را باز کرد. دست‌هایش بسته بودند و صندلی سردی زیر بدنش قرار داشت. بوی تند مواد ضدعفونی‌کننده با بوی فلز و خون درآمیخته بود.
سرش را بالا آورد.
اتاقی که در آن بود، بیشتر به کابوس شباهت داشت تا یک زیرزمین معمولی. دیوارهای خاکستری لکه‌های تیره‌ای داشتند. ابزارهای فلزی روی میزی کنار دیوار چیده شده بودند و پلاستیک‌های ضخیم از سقف آویزان بودند؛ پشت بعضی از آن‌ها، رنگ قرمز تیره‌ای دیده می‌شد.
در انتهای اتاق، پسری با لباس مشکی ایستاده بود و آستین‌هایش را مرتب می‌کرد.
جوانی با چهره‌ای زیبا، موهای سیاه و چشم‌هایی که هیچ گرمایی نداشتند.
مرد با صدایی لرزان پرسید: «از من چی می‌خوای؟ پول می‌خوای؟ هرچقدر بخوای می‌دم!»
پسر سرش را کج کرد.
«پول؟»
خندید.
«تو از آدم‌هایی پول می‌گرفتی که حتی جرئت نداشتن اسم تو رو به زبون بیارن. حالا فکر کردی همه‌چیز با پول حل می‌شه؟»
پوشه‌ای روی میز انداخت. عکس دختری جوان از داخلش بیرون لغزید.
مرد به عکس نگاه کرد و رنگش پرید.
پسر لبخندش را از دست داد.
«بالاخره شناختیش.»
«اون... خودش دروغ می‌گه!»
جوان نزدیک‌تر آمد.
«عجیبه. همه‌تون وقتی گیر می‌افتین، همین رو می‌گین.»
مرد شروع به فریاد زدن کرد، اما پسر حتی پلک هم نزد. وقتی مرد به او حمله کرد، جوان با حرکتی سریع مهارش کرد و دوباره روی صندلی نشاندش.
«اشتباه نکن.» صدایش آرام بود. «من اینجا نیستم که ازت اعتراف بگیرم. حقیقت رو از قبل می‌دونم.»
چند دقیقه بعد، صدای فریادهای مرد در زیرزمین پیچید.
جوان او را با ضربه‌هایی که فرصت دفاع از خودش را نمی‌دادند، به زانو درآورد. هر بار که مرد دروغ تازه‌ای می‌گفت، پسر به یکی از مدارک روی میز اشاره می‌کرد؛ پیام‌ها، عکس‌ها و شهادت‌هایی که مرد تصور می‌کرد برای همیشه دفن شده‌اند.
وقتی همه‌چیز تمام شد، جوان دست‌هایش را شست و بدون هیچ عجله‌ای ساعتش را بست.
مرد با صورتی رنگ‌پریده و صدایی شکسته گفت: «تو... تو از من بدتری.»
جوان ایستاد.
برای چند ثانیه، چیزی شبیه خشم از چشمانش گذشت.
«شاید.»
بعد خم شد و در گوشش زمزمه کرد:
«فرق من و تو اینه که من هیچ‌وقت خودم رو بی‌گناه جا نزدم.»
نیمه‌شب، مرد فرصتی پیدا کرد.
یکی از بست‌ها شل شده بود. با تمام نیرویی که برایش مانده بود، خودش را آزاد کرد و به طرف در دوید.
اما در قفل بود.
صدای قدم‌هایی از پشت سرش آمد.
مرد با وحشت به طرف ردیف پلاستیک‌های آویزان برگشت. یکی را کنار زد تا شاید راه دیگری پیدا کند.
و همان‌جا خشکش زد.
پشت پلاستیک‌ها، چند جسد روی زمین قرار داشتند؛ بعضی زیر پارچه‌های سفید و بعضی در تاریکی نیمه‌پنهان بودند.
از شدت وحشت، عقب رفت و به میز برخورد کرد.
صدای آرام پسر از پشت سرش بلند شد:
«گفتم که اینجا راه خروج نداره.»
مرد چرخید.
جوان در فاصله‌ی چند قدمی ایستاده بود. نه عصبانی به نظر می‌رسید، نه حتی خسته. فقط نگاهش می‌کرد؛ با همان آرامش غیرطبیعی.
«اینا... کیا هستن؟»
پسر به پلاستیک‌ها نگاه کرد.
«آدم‌هایی که فکر می‌کردن هیچ‌کس نمی‌تونه جلوشون رو بگیره.»
«تو همشون رو کشتی؟»
جوان جواب نداد.
همین سکوت کافی بود.
مرد به سمت در هجوم برد، اما پسر راهش را بست. درگیری کوتاهی شکل گرفت و فرار مرد با برخوردش به زمین پایان یافت.
جوان بالای سرش ایستاد.
«می‌دونی بدترین قسمت ماجرا چیه؟»
مرد فقط نفس‌نفس می‌زد.
پسر ادامه داد:
«اینکه آدم‌هایی که بهشون آسیب زدی، شاید هیچ‌وقت نفهمن کسی بالاخره صدای اون‌ها رو شنیده.»
سپس تلفنش را بیرون آورد و شماره‌ای گرفت.
«یکی دیگه رو پیدا کردم.»
مکث کرد و به مرد روی زمین نگاه انداخت.
«این یکی رو تحویل پلیس می‌دیم.»
برای نخستین بار، مرد در چشمانش چیزی جز ترس دید؛ تردیدی کوتاه و عمیق.
پسر تلفن را قطع کرد و به طرف در رفت.
او برای قربانیان عدالت می‌خواست.
اما در اعماق وجودش، مرز میان عدالت و انتقام مدت‌ها بود که محو شده بود.
و شاید ترسناک‌ترین حقیقت درباره‌ی او این بود که خودش هم دیگر نمی‌دانست برای نجات آدم‌ها می‌جنگد، یا برای خاموش کردن هیولایی که درون خودش زندگی می‌کرد.
🐈⬛🫰🏻
