ویرگول
ورودثبت نام
فاطمآ
فاطمآآنچه در خیالم میگذرد تو می‌خوانی، می‌شنوی و میبینی: )
فاطمآ
فاطمآ
خواندن ۳ دقیقه·۳ سال پیش

*سنگ‌های سرنوشت‌ساز*

ساعت 5:15 عصره و من طبق معمول از غرغرای مامانم خسته شدم و از خونه زدم بیرون، خسته شدم از مقایسه شدن، انتظارات بیش از اندازه، مسئولیت‌هایی که برای یک پسر 18 ساله زیادی هستن. اگه پدرم بود وضعمون این نبود، میتونستم برم دانشگاه یا با دوستام خوش بگذرونم نه این که حتی روزای تعطیل هم از صبح کار کنم و راضی نباشن استراحت کنم. هوا گرگ و میش بود و کم کم داشت سرد می‌شد، کاش رو تیشرتم یچیزی می‌پوشیدم. همینجوری بی‌هدف داشتم کوچه پس کوچه‌هارو قدم می‌زدم که به کوچه معروف و بزرگ کارخانه بات‌اِسمال( کارخانه تولید دکمه) رسیدم چندسالی بود که بخاطر ورشکستگی تعطیل شده بود و کم‌کم داشت متروکه می‌شد جوری که بی‌خانمان‌ها و معتاد‌ها از یجایی راه پیدا کرده بودن و می‌رفتن داخل، چندتا خونه قدیمی هم اون اطراف بود با ماشین‌های قراضه، انگار با بسته شدن کارخونه اون محله معروف و مجلل تبدیل شده بود به یه جای بی روح و سرد.

چشم از اون منظره برداشتم و به راهم ادامه دادم حواسم به زمین بود که یهو سایه تاریکی افتاد رو شهر، سرمو بلند کردم تا ببینم چیه که با دیدن چیزایی که از آسمون داشتن سقوط می‌کردن شوکه شدم، انگار ستاره‌‌های آسمون از موندن او بالا خسته شده باشن ولی ستاره نبودن. دور برم و نگاه کردم اون روشنایی یا شهاب سنگ یا هر چیزی که بودن همه‌جا میریختن، تا به خودم اومدم دیدم دور برم چندتایی افتاده و اگه یکم دیگه وایسم به سرم می‌خورن، رفتم زیر لبه یکی از خونه‌ها پناه گرفتم خیلی محکم سقوط می‌کردن جوری که آسفالت قدیمی کوچه می‌شکست، یکیش افتاد جلوی پام چشامو بستم چون نورش کور کننده بود. چند دقیقه گذشت و چشامو باز کردم، خبری از نور یا بارش شهابی نبود.

اطراف و نگاه کردم مردم سردرگم و وحشت زده داد میزدن، جلوتر خیلیا هم زخمی شده بودن و صدای آمبولانس به گوش می‌رسید، جلوی پام سنگی که افتاده بود توجهم و جلب کرد، خاموش شده بود و مثل سنگ عادی ولی صاف و یکم بزرگ، اروم خم شدم که برش دارم، خنک شده بود انگار نه انگار یکم پیش از آسمون افتاده. سنگ دقیقا اندازه کف دستم بود. رفتم جلو و زیر لامپ کوچه تا سنگ و با دقت نگا کنم، عجیبه خیلی صاف بود، بزار ببینم پسر زیرش یه چیزی مثل دایره هست، شک داشتم فشارش بدم یا نه من که چیزی واسه از دست دادن ندارم دیه تهه تهششش دستم اوف میشه که عیب نداره 😁 یه نفس عمیق و حالا...

اتفاق خاصی نیفتاد، چندبار دیگه هم فشار دادم که یهو از وسط نصف شد و مثل یه جعبه باز شد. از چیزی که میبینم سر در نمیارم مثل ساعته ولی پیچیده تر انگار الان ساختنش، بی‌نقص اون وسط یه دکمه بود اروم فشارش دادم که یهو چیزی مثل سوزن رفت تو انگشتم. سنگ و انداختم زمین و انگشتم و گرفتم، انگار از اون سوزن یچیزی تزریق شده چون رو زخمم مایع زرد رنگ بود، پاکش کردم قدم برداشتم که برگردم خونه که سرم گیج رفت و افتادم تو سیاهی...

ادامه پست ==⟩ کالبد مکانیکی
داستانعلمی تخیلیداستان کوتاهکتاب
۱۸
۲
فاطمآ
فاطمآ
آنچه در خیالم میگذرد تو می‌خوانی، می‌شنوی و میبینی: )
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید