امروز یه سری اتفاق افتاد که می‌خوام واست تعریف کنم. خیلی فیلم بود.
وقتی دونه‌ی انارمو دیدم، همین که چشمش بهم افتاد زد زیر گریه.
منم نتونستم طاقت بیارم، سریع بغلش کردم. هرچی می‌پرسیدم چی شده، هیچی نمی‌گفت.
یه کم که گذشت شروع کرد به حرف زدن. با گریه و فین‌فین و نصفه‌نیمه.
منو می‌گی؟ خون جلوی چشمامو گرفت.
هیچ‌کس حق نداره به دونه‌ی انار من نزدیک بشه. 😑
گوشی رو برداشتم زنگ زدم به رئیس کله‌گنده. 😂
حس می‌کردم الان از پشت میزش بلند شده و داره تعظیم می‌کنه. گفت: «الان پیگیری می‌کنم.»
هنوز زمان زیادی نگذشته بود که طرف زنگ زد و شروع کرد به عذرخواهی. وسط حرف زدن بودیم که یهو یه صدای بلند اومد... بعد یه سکوت...
بعد خیلی آروم گفت:
«تصادف کردم، باهاتون تماس می‌گیرم.»
من مونده بودم این وسط چی شد؟ 😐
تصادف کرد؟ تقصیر من بود؟
مگه من گفتم وقتی رانندگی می‌کنی با گوشی حرف بزن؟! 😂
آخرش فهمیدم ماجرا اصلاً اون چیزی نبوده که اول فکر کردم.
دونه‌ی انارم از قبل حالش خوب نبوده، اتفاقای کوچیک هی جمع شده بوده رو دلش و یه‌هو منفجر شده.
حالا من موندم و یه عالمه عذاب وجدان.
یعنی واقعاً اگه یه کم بیشتر فکر می‌کردم، یه کم صبر می‌کردم، این همه اتفاق نمی‌افتاد؟
هرچند خودش گفت تصادف تقصیر اون نبوده، ولی خب... مغز من که این حرفا حالیش نیست. 😂
تا حالا شده خون جلوی چشمتو بگیره و بعدش بشینی با خودت بگی:
«خب... خیلی هم لازم نبود این‌قدر وحشی بشی!»؟ 😂
