همه دوستت دارن،
فقط تا زمانی که نورت رو ببینن.
کافیه بخشِ تاریکتو نشونشون بدی، لحنشون عوض میشه.
دیگه نمیشناسنت.
توجهشون کم میشه.
منو اینجوری نبین، بخشِ نورانی هم دارم.
ولی وقتی میام اینجا، میذارمش توی قفسش تا بخوابه.
اینجا دیگه از نور خبری نیست.
تاریکی رو آزاد میکنم.
میذارم هر چی میخواد بگه، بذار لذت ببره.
سوار بر اسبِ سیاهش، اینجا با هر سرعتی که بخواد بتازه.
تو که مشکلی نداری، نه؟

اگه بخشِ نورانیمو میخوای... باید بگم اونم همینجاست.
تو میبینیش، میشناسیش، باهاش حرف میزنی.
اما الان اینجا نمیتونی تشخیص بدی کدومه،
چون توی قفسِ بینشان مچاله شده و دیدِ درستی بهش نداری.
میفهمی چی میگم؟
شایدم سخت صحبت کردم.
ولی مهم نیست...
اینجا حرفِ اول رو تاریکی میزنه، اونه که تشخیص میده چی بگه.
راستی، میدونستی آدما چندتا شخصیت دارن و بنا به صلاحدید یکیش رو آزاد میکنن؟
این موضوع خیلی برام جالبه.
الان که توی تاریکیام، نورِ منو تشخیص میدی؟