من زیاد آدمِ بیرونی نیستم.
نه اینکه حوصله‌ی معاشرت نداشته باشم، اما باتریم زود تموم می‌شه.
یکی از چیزایی که اصلاً دوست ندارم، بیرون رفتن و لباس پوشیدنه.
نه... نه...
بابا تو چقدر منحرفی! منظورم لباسِ بیرونی پوشیدنه، نه اینکه کلاً نپوشم. 😂
اووووه، کی حوصله داره یه ساعت توی کمد بگرده، پیراهن تمیز پیدا کنه، شلوار برداره، جوراب بپوشه، موهاشو ژل بزنه، نقاب برداره...
آره، درست شنیدی.
یعنی می‌خوای بگی تو میری بیرون نقاب نمی‌زنی؟
نقابِ خوش‌خنده.
نقابِ مهربون.
نقابِ آدمِ اجتماعی.
یه عالمه نقابِ دیگه.
بعضی‌وقتا فکر می‌کنم جلوی آینه، حتی واسه خودمم نقاب می‌زنم.
جدی می‌گم.
بهش فکر کردی؟
خیلی وقتا گیج می‌شم و می‌گم:
پس منِ واقعی کجاست؟
کدوم‌شون منم؟
شاید هیچ‌کدوم.
شایدم همش.
آخه من هرجایی یه شکلی‌ام.
بستگی به جمع و موقعیت؛ نقابم هم عوض می‌شه.
حالا شاید نقاب همیشه هم بد نباشه.
شاید تنها راهیه که می‌تونیم کنار هم دووم بیاریم.
مثلاً خودِ من، اگه بخوام جلوی همه ورژنِ دیوونه‌امو نشون بدم، شاید کسی نتونه تحملم کنه. 😂
راستشو بگو، بی‌رودربایستی...
تو چندتا نقاب داری؟
تا حالا شده هیچ نقابی نزنی؟
