من که معتاد نیستم نه؟

لعنتی...

حتی روان‌پزشکم هم حقمو می‌خوره.

توی اتاق نشسته بودم که هی زرت‌وزرت منشی میومد تو اتاق.

اون می‌رفت، یکی دیگه میومد.

می‌خواستن یه بنده‌خدایی رو سورپرایز کنن، در تدارک کاراش بودن.

منم نشسته بودم روی صندلی و به پنجره‌ی اتاق دکتر نگاه می‌کردم.

هی با خودم می‌گفتم:

همینو قبلاً تجربه نکردم؟

دفعه‌ی قبل هم که اومدم، نوبتِ من که شد یهو یادشون افتاد می‌تونن نادیده‌ام بگیرن، و منم یه گوشه، آروم، توی صندلی مچاله بشم و منتظر بمونم.

چی می‌شه که همیشه نوبتِ من که می‌شه، یادشون میفته کارای دیگه‌ای هم دارن؟

یادشون میفته چیزای مهم‌تری برای رسیدگی هست.

به دکتر می‌گم: «حالا اگه داروهامو قطع کنی، چشمه‌ی خلاقیتم می‌خشکه؟؟؟»

یه‌جوری از زیرِ عینک نگام کرد که یه لحظه حس کردم با خودش گفت: بذار دوزت رو زیاد کنم، به‌جای قطع‌کردن.

کدوم خلاقیت؟ زکی...

ولی به‌جاش گفت: «افکار وسواسیت رو بنداز دور.»

داروهاتم قطع نمی‌کنم.

منم خرکیف و خوشحال، روونه شدم به سمت همون دخمه‌ی همیشگی.

من که معتاد نیستم، نه؟