محرمانه؟ عمرا...

هی به خودم قول می‌دم، هی می‌زنم زیرش.
هر بار می‌گم: «این دهنتو ببند، بذار حداقل یه چیزی راز بمونه.»
هنوز دو ساعت نگذشته، بدوبدو میام تعریف می‌کنم.
بعدش مثل خری که توی گل مونده، تو دلم زجه می‌زنم و فحش می‌دم.

اینو هم می‌دونم که از قدیم گفتن آدم از یه سوراخ دو بار نیش نمی‌خوره.
ولی من آدم نیستم 😂
من اون موشِ کنجکاوی‌ام که هر بار خودش میره دم سوراخ و می‌گه «ببینم این‌بار چی میشه.»

یادمه مادرم همیشه می‌گفت: «نخود تو دهنت خیس نمی‌خوره، چرا؟»
هر بار می‌خواستیم بریم مهمونی، باید با رعایتِ پروتکل‌ها می‌رفتیم.
از قبل منو توجیه می‌کردن که حرف نزنم.
یه‌جورایی شبیهِ مراسمِ اعزامِ یه سفیرِ پرخطر بود.

ولی خب من وقتی بقیه رو می‌دیدم هیجان‌زده می‌شدم.
دوست داشتم هرچی می‌دونم رو با همه شریک بشم.
بچه بودم، نمی‌دونستم.
حالا تو هم نمی‌خواد چشم‌غره بری و توی دلت بگی: «ای دهن‌لق.» 😒

در عوضِ اون همه اصرار، وقتی بزرگ‌تر شدم، خیلی کم‌حرف‌تر شدم. دیگه به این راحتیا با کسی صمیمی نمی‌شم.

هی بهم می‌گن: «چقدر مرموزی، چقدر کم‌حرفی.»
طفلکی‌ها نمی‌دونن در دهنمو قفل‌وزنجیر کردم که نکنه یه‌وقت همه‌ی رازهامو لو بدم.

ولی هنوزم تا یه آدمِ نزدیک می‌بینم، همه‌چیز رو می‌گم. قفل و زنجیر هم جلوش، یه ظاهرسازیِ تبلیغاتیه. 😂

تو چه خصوصیتی داری که ازش متنفری؟