بیا چندتا رازِ کوچولو بهت بگم...
چند شب پیش با دوستم قرار داشتم.
بهم زنگ زد و ازم آدرس خواست.
منو میگی؟ مغزم قفل شد.
تمام هاردِ مربوط به آدرسها، همون لحظه، فرمت شد.
من موندم و یه جایی که میدونستم کجاست، اما نمیدونستم کجاست.
یه پارادوکسِ کاملاً علمی. جدی میگم.
هی میگفتم:
«ببین چهارراهه... دو تا مجسمه داخلشه... رنگش هم... نمیدونم چه رنگیه... یه چیزی بین سفید و طلایی.»
با حرص غر زد:
«خدا لعنتت کنه، همشون همینطوریان.»
حتی گفتم:
«بابا همون جایی که همیشه میریم.»
گفت:
«خب احمق، ما که جای ثابت نمیریم.»

هیچی خلاصه...
بعد از کلی سختی و بیچارگی، بالاخره یه چیزی شبیهِ آدرس بهش دادم.
وقتی اومد، بهم میخندید.
(هشتگ چشمغرهرفتن!)😑
شروع کرد چندتا خاطرهی مشابه تعریف کردن، بعد گفت یه فکت وجود داره که بعضی آدما جیپیاسِ داخلیشون ضعیفتره.
نمیدونم چقدر علمیه، ولی خودم که شاهدِ زندهشم.
من خودم معمولاً شبها مسیر رو گم میکنم.
روزا هنوز یه امیدی هست، ولی شب که میشه انگار جیپیاسِ داخلیام میره تعطیلات.
یا اگه یهو یکی ازم آدرس بخواد، مغزم قفل میشه.
نه یه قفل ساده...
یه قفلِ رمزدارِ بدونِ رمز.
خلاصه اگر یه روز دیدی ازم آدرس خواستی و شروع کردم به چرت و پرت گفتن، بدون که اوضاع خرابه. 😂
راستی،
جیپیاسِ تو هم ضعیفه؟