تا حالا مثل یه مگس، با حشرهکش به فنا رفتی؟
یادمه دبیرستان که بودم، یه روز امتحانِ شیمی داشتم.
نصفشو خونده بودم و باقیشو به خودم گفتم: ساعت ۴ صبح پا میشم میخونم.
و یه چیزِ جالب... واقعاً پا شدم 😅
همهی اعضای خانواده خواب بودن.
با چشمای نیمهباز، کتابِ شیمی به دست، تلوتلوخوران رفتم سمتِ تنها اتاقِ خالی و درشو باز کردم.
چشمت روزِ بد نبینه، باز شدنِ در همانا، بوی شدیدِ حشرهکش همانا.
انگار کل اتاق، بهجای «سلام»، یه سیلیِ شیمیایی خوابوند تو صورتم.
دماغمو گرفتم، ولی چارهای نداشتم؛ تنها جایی بود که میتونستم برم درس بخونم.
گفتم: «بیخیال، به بوش عادت میکنم.»
یکی نبود بگه دیوانه، به بوش عادت میکنی، به ترکیباتِ سمیش که عادت نمیکنی!
اونجا بود که فهمیدم تو درسِ شیمی، فقط تئوریشو خونده بودم؛ عملیشو داشتم روی خودم پیاده میکردم.

اون چندساعت گذشت، من رفتم سرِ جلسهی امتحان، و گلاب به روتون، تا پایانِ جلسه سه بار بالا آوردم.
بله، دقیقا سه بار.
ولی امتحانمو قبول شدم💪🏻
بعدش به خودم گفتم: ارزشش رو داشت واسهی یه امتحان اینقدر عذاب بکشی؟
بعد از اون، وقتی اولین امتحانمو تجدید شدم و شهریور با نمرهی بیست پاسش کردم، فهمیدم:
هیچ چیز اونقدری که فکر میکنیم مهم نیست که بهخاطرش جسم و روحمونو عذاب بدیم.
تو چی؟ تا بهحال کاری کردی که بعدش فکر کنی ارزشش رو نداشت؟