شما دنبالِ چی هستی آقای فردوسیپور؟ 😉
راستشو بخوای، نمیدونم.
فقط میدونم به طرزِ عجیبی در حالِ بدوبدو کردنم.
نمیدونم چی میخوام.
شایدم تقصیرِ اون فالگیره که بهم تاریخ داد.
به هر راهی زدم که نزدیک بشم به چیزایی که گفت.
خدایی تا قسمتی از اون چیزایی که گفته، تقریباً اتفاق افتاده.
اما اصلِ ماجرا از اینجا به بعده.
گفت چی میشه، اما نگفت چطوری میشه؟
توی یه مازِ فکری گیر افتادم که نمیدونم چطوری باید خودمو خلاص کنم.
هر چی میشه میگم: آها، پس این همون راهیه که باید میرفتم؟
بعد میبینم نمیشه، باز شکست میخورم.
انگار گفتههاشو قاب گرفتم، چسبوندم به دیوارِ مغزم، هی نگاش میکنم تا مطمئن بشم ازش.

دیشب نشستم با خودم منطقی فکر کردم.
گفتم: بینشان جان، اون کتابی که داری میخونی رو یادته؟
توش چی گفته؟ گفته برای رسیدن به هدفت باید بدونی مقصودت چیه.
تو میدونی؟
یهکم فکر کردم، دیدم نه... نمیدونم.
من هنوزم گیجم.
هنوز نمیدونم تهش میخوام به کجا برسم؟
با کی مسابقه گذاشتم؟ چرا اینقدر مضطربم؟
من جوابِ سؤالهامو نمیدونم.
تو جوابِ سؤالهای زندگیتو پیدا کردی؟