به توصیهی دوستان که گفتن زیاد به مشکلات فکر نکنم و از زندگی لذت ببرم، تصمیم گرفتم یکی از لذتهامو بهتون بگم...
نمیدونم اسمش چیه؟ فتیش؟ سندروم؟ یه اختلال رسمیِ ثبتنشده؟
آیدونتنو... یهکم خجالت میکشم بگم. راستش تا حالا ندیدم کسی از این موضوع حرف بزنه، انگار اولین کاشفِ این قارهام.
فقط میدونم یه لذتِ عجیب و غیرقابلکنترل از رُندکردنِ اعداد میبرم.
مثلاً همینجا، اگه کسی تعدادِ لایکهاش ۱۹ یا ۲۹ یا ۳۹ باشه... چشمام گشاد میشه، قلبم تندتند میزنه، و مثل الاغِ مهربونی که بهش تیتاب دادن، حملهور میشم سمتش تا رُندش کنم.
یه لایک؟ همین یکی مونده؟ وای توروخدا،خواهش میکنم بذار من باشم!

حتی پستهایی که خودم قبلاً لایک کردهم رو هم میگم، مثلاً میبینم رسیده به ۳۹ و من دیگه نمیتونم لایکش کنم، چون قبلاً لایکشو زده بودم!
وای که نمیدونی چه حسِ فشاری داره. دلم میخواد برم دستِ یه نفرو بگیرم و بگم: «زودباش، جانِ مادرت، بیا برو اینو لایک کن چهلتایی بشه، دلِ من آروم بگیره!»
حتی میتونم برای ارضای این نیازِ مقدس، همینجا تبلیغات هم بزنم:
«آیا فقط یک عدد با رُندشدن فاصله دارید؟ این وظیفه را به ما بسپارید!
در کامنتها اعلام کنید تا شما را رُند کنیم. سرعتِ عمل: زیرِ سه ثانیه. رضایتِ ما تضمینشده، رضایتِ شما احتمالی.»
آره خلاصه... انگار یه ارتشِ کوچیکِ دیوونه توی وجودم زندگی میکنه که عاشق رُند کردنه.
حالا برای اینکه رفیقتون کمتر خجالت بکشه، بیاید از سندرومهاتون بهم بگید.
تو سندرومِ کمیابِ خودتو پیدا کردی؟