همین الان... همین لحظه، یهو انگار خودِ گذشته‌مو دیدم.
من آدم ادبی حرف زدن نیستم. نه اینکه بلد نباشم، ولی خب، دوست دارم ساده و خودمونی حرف بزنم.
یه مدتی بود از همه‌چی فاصله گرفته بودم. هر کاری می‌خواستم بکنم، می‌گفتم: «خب که چی؟»
کتاب می‌خوندم، بعد می‌گفتم: «بیا اینو استوری کنیم.»
یکی از توی سرم می‌گفت: «خب که چی؟ ببینن که چی بشه؟ قضاوتت می‌کنن.»
فیلم می‌دیدم، می‌گفتم: «بذار ثبتش کنم، یه ادیت ازش بسازم، بقیه هم ببینن.»
باز همون صدا: «خب که چی؟ بقیه گوشی ندارن؟ تلویزیون ندارن؟ خودشون نمی‌دونن چی ببینن؟ منتظرن تو فیلم معرفی کنی؟»
خلاصه که یه دادگاه درست‌وحسابی توی سرم برپا بود؛ با قاضی و وکیل و هیئت‌منصفه. متهم هم که معلوم بود، خودم!
می‌رفتیم تفریح، می‌گفتم: «بذار یه عکس بگیرم.»
دیگه خودت می‌دونی چی می‌شد...
کم‌کم همه‌چی برام بی‌معنی شد. هر کاری می‌خواستم بکنم، قبلش هزار بار به خودم گیر می‌دادم. انگار قراره همه بشینن و منو قضاوت کنن.
یکی نبود بگه: «آدم‌حسابی، مگه کسی چیزی بهت گفته بود؟» 😂
تازه، غیر از این بود که معمولاً کلی هم تشویق می‌شدی؟ من حتی از جشن تولد خودم هم به‌خاطر ترس از سخنرانی فرار می‌کردم!
خلاصه، بعد از مدت‌ها رفتم سراغ هایلایت‌های پیج اینستاگرامم.
تفریح‌ها، فیلم‌ها، کتاب‌ها، پست‌ها...
باید قیافه‌مو می‌دیدی! چشمام گرد شده بود که: «عَهههه، پشمام! اینا رو من گذاشتم؟» 😂
بعد با خودم گفتم خب، پس چی شد که این‌جوری شدم؟ اصلاً از چی فاصله گرفتم؟
از خودم؟
نمی‌دونم. ولی دیدن اون چیزا یه چیزی رو یادم انداخت؛ من یه زمانی این کارا رو می‌کردم، بدون اینکه این‌همه به خودم گیر بدم.
حالا دارم فکر می‌کنم دوباره بیشتر از لحظه‌هام ثبت کنم. کتابی که خوندم، فیلمی که دیدم، جایی که رفتم... هرچی که دلم خواست.
بالاخره اون پیج مال منه. هرکی هم هر فکری می‌خواد بکنه، خب بکنه! مگه قراره همه از کارای من خوششون بیاد؟ 😂
عجیبه، نه؟ گاهی باید برگردی عقب تا ببینی کِی این‌همه به خودت سخت گرفتی.
راستی، تو تا حالا خودتو دیدی؟
