اُسکل

بعضی وقتا فکرای عجیب‌وغریب می‌زنه به سرم.

هی به خودم می‌گم: اگه آدم نبودم چی بودم؟

که یهو دیدم بچه‌کوچیکِ فامیل، وسطِ غرغراش واسه شروعِ مدارس، هی می‌گه: «ای‌کاش من آدم نبودم، ای‌کاش خرس بودم. کلِ تابستون می‌خوابیدم، کلِ زمستون می‌خوابیدم.»

اون‌جا بود که فهمیدم این مرضِ خودحیوان‌پنداری ژنتیکیه.

گفتم: اوکی بی‌نشان، تمرکز کن...

بذار یه‌کم جدی‌تر بهش فکر کنم.

یه دقیقه.

دو دقیقه.

پنج دقیقه.

هیچی به هیچی...

اصلاً این مغز کار نمی‌کنه که نمی‌کنه.

اییییوَل، فهمیدم. اُسکل...

داری می‌خندی؟ اونم یه حیوونه بالاخره، جدی باش، دارم بحثِ علمی می‌کنم.

هیچی خلاصه، وقتی وقایعِ زندگیمو چسبوندم به هم، دیدم کم از این حیوونِ شریف ندارم.

همیشه وقتی سرم کلاه می‌ذارن، یادم می‌ره.

وقتی نادیده‌ام می‌گیرن، یادم می‌ره.

وقتی زخم می‌خورم و درد می‌کشم، بعد از این‌که جاش خوب می‌شه، یادم می‌ره — غافل از این‌که جاش می‌مونه.

حالا شاید اگه خیلی دقیق بشم، یه چندتا حیوونِ دیگه هم بتونم پیدا کنم.

تو چی؟ صددرصد آدمی؟