دیشب یه دورهمی دعوت بودیم.
وقتی رسیدم، دیدم خانوما مشغول پختنِ آشان.
من از پروسهی بههمزدنِ آش حسابی خوشم میاد.
بدوبدو و ذوقکنان خودمو بهشون رسوندم و گفتم: «توروخدا بذارین توی این کار یه سهمی داشته باشم.»
اونا هم از خدا خواسته، ملاقه رو سپردن دستم و یه نفسِ راحت کشیدن.
(حق دارن، دستشون خسته شده بود. یهجورایی خودمو داوطلبانه استخدام کردم، اونم بدونِ حقوق.)
همینطور که مشغولِ ذوقکردن بودم، یه اتفاقی افتاد.
آقا، چشمت روزِ بد نبینه...
دهانهی آتشفشانِ قابلمه باز شد و یه گدازهی گندهی آشی پرید روی دستم.

اولش نفهمیدم چی شده.
یه نگاه بهش انداختم، تو دلم گفتم: «ای بابا، دستم کثیف شد.»
به رسمِ همهی آدما، با یه لیس کار رو درآوردم.
تمیز شد، ولی متأسفانه توی آبِ دهانِ هیچکس ترکیباتِ پمادِ سوختگی وجود نداره.
(این رو اون لحظه یاد گرفتم؛ بدونِ کتاب، بدونِ معلم، فقط با هزینهی شخصی.)
اون آش که کنار رفت، تازه قرمزیِ دستمو دیدم.
دیدن همانا، شروعِ سوختن هم همانا.
حالا خانومای مجلس برای اینکه بهم دلداری بدن، میگفتن: «غصه نخور بابا، تو حاجتتو گرفتی. برو خدارو شکر کن.»
کاش بهم میگفتن قراره اینشکلی حاجت بگیرم، حداقل قبلش دعا میکردم.
الان بیشتر شبیهِ این بود که یه پاکتِ خالی برای خدا ارسال کرده باشم و اونم با پستِ سوختگی جوابمو داده باشه.
هعی روزگار...
قدیمیا یه چیزی میدونستن که ضربالمثل میساختن.
«آش نخورده و دهن (بخونید: دست) سوخته» حکایتِ خودِ من بود.
تو تا حالا آش نخورده و دهنسوخته شدی؟