یک، دو، سه تق!

از سکوت سرشار این طبیعت می‌توان سمفونی ساخت. با بدن کاملا برهنه میان درخت‌ها و شاخ و برگ‌ها می‌لولم. خودم را از لمس شاخ و برگ‌ها دور نمی‌کنم و شبنم‌های نشسته روی برگ‌ها تنم را خیس می‌کند. نسیمی به غایت خنک می‌وزد. پوست تن گل‌آلودم چنان به ذوق آماده که می‌خواهد از تنم کنده شود. پاهای لخت و زخمیم می‌خواهند در خاک فروبروند و ریشه بدهند. سرخوش می‌روم. به رود می‌رسم. روی سنگی کنار آب می‌نشینم. دراز می‌کشم جوری که سرم روی لبه‌ی سنگ قرار بگیرد. یک طرف صورتم را روی سنگ می‌گذارم. به جریان آب چشم می‌دوزم. انگار آب از چشم‌هایم وارد جمجمه‌ام می‌شود و با نهایت فشار توی بدنم می‌رود و از پاهایم بیرون می‌زند. بدون اینکه چشم از آب بردارم و حتی پلکی بزنم با دستم سنگ نسبتا بزرگی را برمی‌دارم و بالا می‌آورم. ضربان قلبم زیاد می‌شود.

۱

۲

۳

تق

خون فوران می‌کند. درد شدیدی توی سرم می‌پیچید. از درد لیسه می‌روم و خودم را جمع می‌کنم. از اصطکاک و خش خش استخوان جمجمه‌ام با سنگ می‌فهمم که به هدفم رسیده‌ام. فقط باید سر حال بیایم.

چند دقیقه‌ای می‌گذرد. لخته‌ی خون را از چشم‌هایم پاک می‌کنم. یکی از حدقه‌هایم آسیب دیده و چشمم گیج می‌زند اما خیالی نیست. خودم را توی آب نگاه می‌کنم. جمجمه‌ام به خوبی ترکیده است و خونریزی زیادی دارد. انگشت‌هایم کرخت شده اما می‌توانم مغزم را خارج کنم. انگشت‌هایم را وارد حفره‌ی جمجمه‌ام می‌کنم. با دو دست. زوری میزنم و می‌شکنمش. تکه‌ی به پوست آویزان را روی شانه‌ی راستم می‌اندازم. مغزم را لمس می‌کنم. تپش می‌زند. خون گرمم روی انگشت‌هایم می‌ریزد. از جلو آرام انگشتم را زیر مغزم می‌کنم و با چند بار تلاش بالاخره می‌گیرمش و می‌خواهم بیرونش بیاورم. درد بی‌اندازه‌ای را حس می‌کنم. اما انگشت‌های لرزانم کار خودشان را بلدند. چند باری این کار را کرده‌ام. دفعه‌ی آخر با گازوئیل شسته بودمش اما حالا آب تازه!

وسوسه‌انگیز است. نعره‌ای میزنم و بیرونش می‌کشم و فرومی‌برمش زیر آب. یخ می‌کنم. نبضش کند می‌شود. خونریزی متوقف می‌شود. مغز نازنینم را نوازش می‌کنم. چشم‌هایم سرد شده و انگار همه چیز را از زیر آب می‌بیند. باریکه‌های خون که تمام می‌شوند. آبی مات نسبتا کدری همه چیز را می‌پوشاند. درونی‌ترین اندامم هم خنک شده‌اند. مغزم را بیرون می‌آورم و می‌گذارمش لب سنگ و خودم توی آب می‌پرم. همه‌ی خون‌ها را می‌شویم. سرم را بیرون می‌آورم و خم می‌کنم که آب‌های توی جمجمه‌ام خالی شود. با مزه‌ است. می‌نشینم لب سنگ و پاهایم توی آب است. مغزم هم کنارم روی سنگ مانده و نبض کم‌جانی می‌زند. تقریبا خون بدنم تمام شده و فقط آب توی رگهایم جاری است و سیستم پمپاژ قلبم را یاری می‌دهد. باید ادامه بدهم تا آخرین قطره‌ی خونم هم از قلبم خارج شود و قلبم سفید سفید شود. مثل روز اولش. جدا که بعد عمری تجربه به این نتیجه می‌رسی که هیچ جایگزینی برای خون، بهتر از آب نیست. البته شاید نور بهتر باشد. نمی‌دانم! هنوز تن به خورشید نداده‌ام! شاید باید از ماهی‌هایی که از آب بیرون می‌پرند بپرسم. شوقی تنم را فرا می‌گیرد. دوباره توی آب می‌پرم. بدنم دارد بی‌رنگ و شفاف می‌شود. شنا را ادامه می‌دهم. نفس نمی‌کشم. نیازی ندارم که بکشم. شاید به سطح آب برنگردم. شاید دوباره سراغ مغزم نروم. شاید مغزم را کلاغی پیدا کند و ببرد جایی دور و در جمجه‌ی زنی بیاندازد که عصر‌ها از پل چوبی سستی رد می‌شود و در انزوای دلپذیر خانه‌ی قدیمیش بافتنی می‌بافد.

۱۱

۶

سال پنج

اصفهان. سجاد