گه

پلکهایم را به‌سختی از روی خاک اره‌ها سر می‌دهم و چشمم را باز می‌کنم. تنم بیشتر از وزن معمولیش سنگینی می‌کند و تکانش می‌دهم. توی تخت می‌نشینم و خاک مرده‌های نشسته روی سر و صورت و بدنم روی تخت می‌ریزند. بوی ماندگی می‌دهم؛ توی خواب یادم رفته نفس بکشم و این اتفاق هرزگاهی می‌افتد.

پا می‌شوم و می‌روم سرویس. صورتم را می‌شویم و چشم‌هایم را زیر آب می‌گیرم. آب بوی زنگ‌زدگی می‌دهد. و خوشایند نیست. صورتم را توی آینه می‌بینم. بینی‌ام کاملا پوسیده و ریخته است و اطراف چشم‌هایم فاقد پوست شده و چشم‌هایم دو لخته خون است. بدریخت شده‌ام اما چاره چیست؟ مسواکی می‌زنم و دوشکی می‌گیرم و می‌روم سراغ یخچال. همه‌ی غذا‌ها به طرز فاجعه‌باری کپک زده‌اند. بوی گند می‌دهند. تنها چند دانه‌ی انگور پلاسیده که حالا مویز شده قابل خوردن است. آن‌ها را می‌خورم. لباس‌های خاک گرفته‌ام را می‌تکانم و می‌پوشم و می‌زنم بیرون. توی راه آقای آزادی را می‌بینم. آدم مغرقی است و گاهی مگس می‌شود. چند باری به اتاق من آمده و از پنجره بیرونش کرده‌ام. با همان اغراق مسخره‌ی نگاه و صورتش حالم را می‌پرسد: می‌گویم چند وقتی است مرده‌ام و امروز تازه جان گرفته‌ام. می‌گوید دفعه‌ی پیش انگار کمتر مرده بودی! آمارش را خودم هم ندارم. سری تکان می‌دهم و رد می‌شوم. پله‌های سفید آپارتمان نرم شده‌اند و حس راه رفتن روی پنیر را می‌دهند. حوصله‌ی فکر کردن به کثیفی کفش‌هایم را ندارم. از ساختمان بیرون می‌روم. قسمت‌هایی از خانه گندیده که باید مدیر ساختمان کارگری را پیدا کند که این قسمت‌ها را بتراشد.

خیابان فرش از موست. موهای بلند و موهای ریز. زیر ما صدا می‌دهند. باد بی‌ملاحظه‌ای هم می‌آید که این موها را توی صورت می‌زند. نمی‌شود دهانی باز کرد و آوازی خواند. فقط می‌شود سیگاری کشید. نخی درمی‌آورم و گوشه‌ی لب می‌گذارم. فندک می‌زنم. انفجار کوچکی رخ می‌دهد. نمی‌دانم موهای خودم سوخته یا موهای معلق در هوا. خانم صفار که روزی تکه‌ی این محله بود، جوری به خودش پارچه پیچیده که انگار علم است. قوی بیچاره را کنار جدول گذاشته و اذکاری بلغور می‌‌کند که سر زبان‌بسته را ببرد. خون‌های دلمه بسته‌ی کنار جدول با موهای کف خیابان قاطی نمی‌شوند. چون وسواس‌گونه اطراف این دو رود خون جارو می‌شوند. قو دست و پایی می‌زند. خانم صفار با دست‌های خونی می‌رود توی خانه‌اش. بدن قو همان کنار جدول افتاده است. بنای اهل آبادی است که این باریکه‌ی خون خشک نشود و هر که به قدر وسعش جانداری می‌کشد که خونش راه بیفتد کنار جدول. من هم گبر و جود و کافر همیشگی این آبادی بوده‌ام و هستم.

موهای توی هوا توی استخوان‌های مانده از بینیم گیر کرده و حالم کثافت است. می‌نشینم غذا‌هایی سفارش می‌دهم. روی تمام سطوح مغازه را روغن سوخته مالیده‌اند که نگندد. غذا را می‌آورند. پر موست. می‌گویم این چه کثافتی است. جوابی نمی‌دهند. دانه‌های برنج را از زیر مو‌ها در می‌آورم. خورش قیمه‌ی کوفتی را با موهایش می‌خورم. می‌خواهم عق بزنم. تکه‌ی گوشت زیر دندانم نپخته است. می‌خواهم سر فحش را به این آشپز فلان فلان شده بگیرم. یک دسته آدم‌های لخت مادرزاد که از آلت‌هایش آب شهوت می‌چکد می‌آیند توی مغازه. هر چه سعی می‌کنم فحش‌کششان کنم ممکن نیست. دست در دهانم می‌کنم. زبانم را جویده‌ام و قورت داده‌ام. دوتا از انگشت‌هایم توی ظرف ماست می‌افتد. آدم‌های لخت می‌خواهند لختم کنند. صدایم در نمی‌آید. انگشتی ندارم. بدنم تازه زنده شده و سست است. دارد از هم باز می‌شود. لباس‌های کنده می‌شود. آلتم در بدن زنی فرومی‌رود. اراده‌ای ندارم. بدنم در انحصار دست‌هاست. من مرد لخت با آلتی خیس در جمعی غریبه‌ام که اگر می‌توانست گریه‌اش می‌گرفت.

۷.۶

سال پنج

سجاد. اصفهان