سر ظهر بود که تازه از خواب بیدار شده بود. تمام شب را به چت با این و آن گذرانده بود. احساس بیحالی داشت و بلند شد که دستی به آب بزند. لقمه نانی نصف و نیمه خورد و رفت نشست کنار پنجره. بیرون را نگاه میکرد و زانوهایش را بغل گرفته بود. خانه را سکوت گرفته بود و خیابان را. حتی انگار کاجها صدای کلاغها را میبلعیدند. برای ساعتی توی همین حال بود که گربهاش او را به خود آورد. اشک بی صدایش را پاک کرد و گربه را بغل گرفت و قربان صدقهی دخترانه رفت.
بلند شد لباسهایش را پوشید و گربهاش را زد زیر بغلش و راه افتاد. کجا؟ خودش هم نمیدانست. از خانه که دور شد راه بازار را گرفت. انگار نیاز داشت صدای آدمیزاد را بشنود یا جایی باشد که بودنش احساس شود. قد بازار را رفت و هر چیز قشنگی میدید، فقط نگاهش میکرد و سری میجنباند. به مترو که رسید اشکهای بیصدایش را پاک کرد و سوار شد. توی مترو هندزفری گذاشت ولی چیزی گوش نمیداد. دلش میخواست کسی برایش لالایی بخواند. وسط راه به سارا پیام داد:
چطورییی سیسی؟❤️💋
میگم عصری میای کافه گندم یه چی بخوریمم؟🤩
به جهنم اصلا مهمون من😜
وقتی مینوشت خنده روی لبش بود ولی وقتی تمام شد اشکهایش را پاک کرد. دستی به سر گربهاش میکشید و نگاه تند آدمهای دور و برش را کنار میزد. دلش میخواست سر آدمهایی که سرشان را پایین انداخته بودند داد بزند که به من توجه کن من حالم خوب نیس ولی رد میشد. آرام و با وقار و گربه به آغوش. همه چیز در سکوتی خیره کننده فرو میرفت و اگر صدای هوهوی مترو نبود میتوانستی به گوشهایت شک کنی.
دم کافه رسید و خبری از سارا نبود. حتی چک نکرده بود. زنگ زد. بعد از کلی خوش و بش گفت که با علی بیرون است و یک روز دیگر قرار میگذارند.
در کافه آرام نشسته بود. موسیقی متن ملایمی پخش میشد. به جز میزهای شلوغ یک میز بود که پشت آن دختری با بلوز سفید و دامن لی آبی نشسته بود و به نظر کافکا میخواند و آن دورتر پسر مو فری که گوییا چت میکرد. همه سرشان به کار خودشان بود غیر از پسری که با دو دختر و یک پسر دیگر سر میزی نشسته بودند و گاه گاه زیر چشمی به دختر نگاه میکرد.
او هم گوشیش را دست گرفته بود و هندزفری داشت ولی نه چیزی میدید نه چیزی میشنید. گربهاش را روی پاهایش گذاشته بود. دلش میخواست کنار کسی بنشیند که فقط به او نگاه کند. توی ذهنش با دختر کافکاخوان شروع به همصحبتی کرد ولی به چیزی به جز گریه نمیرسید. گرانترینها را سفارش داده بود و آرام آرام میخورد نمیخواست حس کند که عجله دارد. به دختر کافکاخوان خیره شده بود بیآنکه خودش متوجه باشد. دختر هم به روی خودش نمیآورد. اشکهایش را پاک کرد و بیرون زد از کافه و به پارک کنار کافه رسید. بیحال قدم میزد. بی هدف. باران نم نم بیرمقی باریدن گرفت ولی کاپشنش به اندازهی کافی گرم بود. روی نیمکت نشسته بود ارام و گربهاش را ول کرد. گربه رفت پی بازی و زیاد دور نشد. آرام از جایش بلند شد و چند قدم که دور شد گریهاش گرفت و برگشت. مثل مادری که بچه بغل میگیرد گربهش را بغل گرفت و خوب گریه کرد. این بار صدای هق هقش شنیده میشد. دو دختر که رهگذر بودند ایستادند که چی شده عزیزم؟!
-هیچی:) گمش کرده بودم!
-آخی ...!
دخترها آرام رفتند. او هم بلند شد و راه خانه را گرفت. نزدیک غروب بود که چند قدم که از آش فروشی گذشت جرقهای در ذهنش زده شد. برگشت و بزرگترین سطل آش را خرید و با عجله به خانه رفت. آشها را کاسه کرد و خوب گریه کرد و بعدش رفت در خانهی همسایهها به هر کدام کاسهای داد و از آنها خواست که کاسهها را برگردانند. میگفت نذری است ولی کسی باور نمیکرد. در خانهی پسر را که زد، گوییا پسر تازه از راه رسیده بود. لاغر و با موهای نیمه ریخته.
-سلام آقای صالحی، خسته نباشین
-سلام خانم ندایی ممنونم، جانم در خدمتم
-این آش نذریه برای شماست.
-به خیلی ممنون. ظرفشو؟
-خواهش میکنم بذارین فردا میام میگیرم.
-نه بذارین الان خالی کنم و بیارم.
-نه عجله نیست فردا میام میگیرم.
-فردا خودم میارم براتون
-لطف میکنید.
در بسته میشود و دختر به خانهاش میرود. مبل را میکشد جلوی پنجره و مینشیند روبروی آن. با تک پوش ساده و شلوارک میشود و پنجرهها را تا ته باز میکند. قطرههای ریز باران گاها به صورتش میخورند. چشمهایش سنگین شده است و تمام خاطرات زندگیش را مرور میکند. جعبه دارو به زمین میافتد. حوالی بعد از ظهر فردا پسر در حالی که ظرف را پر از شیرینی محلی کرده و چشمهایش برق میزند در را میزند. کسی جواب نمیدهد. در را باز میزند و با صدای نازک کرده میگوید خانم ندایی؟
جوابی نمیشنود. میرود که یک ساعت دیگر برگردد.

پایان.
اصفهان. سجادحاجیان