هنوز آفتاب رمقی داشت و رنگ طلایی که به کانال میبخشید، خونهای خشکیده را بهتر نمایان میکرد. گرد و خاک هم همانطور مثل قبل کار خودش را میکرد. انگار اتفاق خاصی نیفتاده است. چشمهای بیرمقش را کمی چرخاند و نگاه ناامیدانهاش به سمت خاکریز دشمن خیره ماند. جنگ از یاد رفت بود. نه تیری، نه ترکشی، نه عربدهای ... هیچ. هیچِ هیچ.
قوطی آبش را تکانی داد که تکانی بخورد ولی آب هم بود. به اندازه کافی! یادش آمد که نگذاشت رفیقش سیراب بمیرد. ولی دیگر کار از کار گذشته بود. نگاهی به لبهای خشکیدهی پسرک انداخت که با دهان و چشمان نیمه باز به خواب ابدی رفته بود. آب را برداشت و دهان پسرک را گرفت و با سماجت آب را به لب و دهان پسر میریخت و دست میکشید.
پیشانیش عرق کرده بود و با حال اغراقی به پای قطع شدهاش نگاه میکرد که البته به رگی بند بود. رگی که با حماقتش میخواست هیبت فرمانده را از بین ببرد. فرماندهی لشکر اموات فعلی را. همه چیز تمام شده بود. او خوب میدانست.
تکان نمیتوانست بخورد. خبری هم از کمک و تیر خلاص زنها نبود. نفس نفسی زد و کمی به فکر فرو رفت. پایش را روی آن پایش گذاشت و تکانی داد. نعرهای کشید. آبرویش حفظ شد ولی نه چندان دردناک. تفنگش را نگاه کرد. شش گلوله مانده بود. شش سوال بیپاسخ. شش قدم تا قهرمان شدن. مانده بود چه کند؟ به کوچهیشان فکر میکرد؛ به صف نانوایی، به مراسم باشکوه هر ساله که همه جمع میشدند، فکر میکرد جایش خالی است. یاد آخرین نگاه خیرهی مملو از ترس و پرسش کودکی افتاد که چند خیابان بالاتر نعناع میفروخت. به او گفته بود که میخواهد مثل او باشد.
تنگ غروب اولین گلوله به دستش خورد. نعره کشید. به خاک ریز دشمن نگاهی کرد. تکانی نمیخورد. با پنج گلوله کاری از پیش نمیرفت. فقط میشد قهرمان مرد. تیر دوم هم همان حوالیها خورد. دردناک بود ولی خونریزی مطلوب را نداشت. چشمهایش قرمز بود. نه از درد، از ترس. به سخنرانیهای کوبنده فکر میکرد. به حرفهای آتشین و شعلههای خشم و غیرت شعار دهندگان. به آسمان و به بدن های پاره پاره نگاه میکرد. دنبال هدفی برای چهار تیر که سهتایش نکشد. باید تفنگ را دورتر میگرفت. که توهم نبرد رو در رو به کسی دست ندهد. دو تیر پشت هم پهلویش را درید و نعرهای بلند کشید. انعکاس صدای تیر به گوش میخورد و با صدای نعره پنجه در پنجه میشد. خیس عرق شده بود و با نفسهای پشت همش خنده هم میآمد. زخمها رضایت بخش بودند. خاکریز دشمن بیتکان. جنگ بی جنگ!
ادرار امانش را بریده بود ولی زیبنده نبود. فکر میکرد. کاش میشد دوباره جنگ شروع شود. دستش را به پهلو زد و گرمی خون جاریش لبخندی به لبش نشاند. جوری ادرار کرد که روی صورتش ریخت. شوری ادرارش زخم پهلویش را میسوزاند. احساس غرور و بغض گلوی همرزمانش رو تصور میکرد و البته بهت دشمن را. دو تیر دیگر مانده بود. دو انتخاب مرگ بار دیگر که تا آخرین نفس جنگیده باشد. تفنگ را به چشمش گرفت ولی انتخاب خوبی نبود. نفس عمیقی کشید و تمرکز گرفت که در کمترین زمان بتواند. قلبش را نشانه گرفت. کمی بالاتر را البته. کمی به فکر فرو رفت. تفنگ را سمت هوا گرفت. چشمهایش سیاهی میرفت. زندگی بیشتر به چشم میآمد. هوس آلو کرده بود. خون پهلویش مهیب و رضایتبخش بود ولی کافی نبود. او فرمانده بود. او باید بیشتر از این حرفها زخم میخورد. تفنگ را به سینهاش چسباند و چشمهایش را بست و نعرهای کشید. صدای دو شلیک، سیطرهی نعره را خاتمه داد. قهرمان مرده بود و از صورتش خون میچکید.
آخر شب باران باریدن گرفت. شهر سقوط کرده بود بیآنکه فکری برای استخوانهایش کرده باشد. از دانههای توت قطره باران میچکید ولی قهرمان برای همیشه مرده بود. جنگ پایان ندارد.
