علاج در همان شات اول است
خودت را خسته نکن
شیشه‌ی الکلت را دور بیانداز و این مستی غمگین را
به کلمه تبدیل کن
علاج در همان شات اول است
تو می‌خواستی چه کار کنی؟
روزی که به جرم عریانی دو شخص
مرا محکوم به حبس ابد کردند؛
زندانِ هستی!
من دیر آمدم
آمدنی ناگزیر
روزی که من آمدم گل‌های شب‌بو خون می‌مکیدند
من دیر آمدم
روزی که من آمدم ذوق تمام شده بود
و در آسمان متمایل به بی‌رنگی
تنها پرندگانی مانده بودند
که از پرواز فقط بال و پر زدنش را بلد بودند
روزی ناگزیر
روزی که به وسعت تاریخ جاودانه‌ی رنج
گریه کردم
من در همه‌ی کوچه پس کوچه‌های زندگی دنبال پستان مادرم بودم
تا رفتم سود را یاد بگیرم
زیر طلب‌های بی‌معنی مدفون شده بودم
روزی که قفس پرنده‌ی مغمومی را باز کردم
دنبالش تا ته کوچه‌ای منتهی به بزرگراه دویدم
پرنده جلد شده بود
سیلی محکمی خوردم
من قوانین بازی را بلد نیستم
قمار من بهانه‌ی خنده‌ی زورگیرها بود
من در لبخند دختری با کاپشن سبز ماشی
عشق را دیدم
و او در شقیقه‌های بی‌نبض من
مردی را دید
که در انبار خانه‌اش تلویزیونی کهنه را به یادگار گذاشته
و از من عبور کرد
من در هجای دوم صمیمی
پسری را دیدم که می‌شود با او روی تپه‌ای دور نشست
و از نبودن احساس خنکی در عطر تکراری خیابان صحبت کرد
اما او در من موسیقی فلجی را دید که نمی‌تواند یک پسر مست را برقصاند
من در گیاه‌های باغ همسایه طراوتی را یافتم
که وحشیانه به دنبال جنازه‌ام بود
در این معامله‌ی ابدی
ترجیح می‌دهم ببازم
ترجیح می‌دهم در آخر کار از من به نیکی یاد نشود
و دو هفته بعد از مجلس ترحیم
کلاغ‌های حیاطمان دنبال استخوانی دگر بگردند
من آدم معامله نیستم
آدم نوشیدن یک فنجان قهوه‌ی دوبل با رهگذری موهومم
که شاید کت مارک‌دارش
بوی علف تاره بدهد
من آدم ساده‌ای هست که ترجیح می‌دهم هیچ باشم
در زمانی که هیچ بودن مد نیست
من آدمی هستم که می‌خواهم باد مرا ببرد
آنقدر دور که بیگانگان دست به اکتشافم بزنند
آنقدر دور که در اقیانوس‌های عمیق حل بشوم
آنقدر دور که حتی از خاطر خدا هم بروم
نشسته‌ام و در میان کلمات منتهی به ید
دنبال کلمه‌ای غیر از امید می‌گردم ...
سجاد. اصفهان
۱۴۰۳.۱۲.۲
