
نگاه کن که شهر را پوسیدگیات گرفته است
تو حتی با فیلها هم درافتادی ولی سلیمانگونه از موریانهها شکست خوردهای
روزی نه چندان دور عصای پوسیدهات میشکند
و با صورت زمین میخوری
و در باد خواهی پیچید
مثل تمام نیکان متوهمت
نگاه کن که نه پژواکی برایت مانده
نه در گوش موسیقیخواه شهر
جایی برای مرثیهی مظلومیت خودانگاشتهات
تو بوی عفونت میدهی
تهی شدهای
ملغمهای شدهای که حتی زیر ذرهبین هم قابل تفکیک نخواد بود
تو بر خلاف باورت نه در زلالیت جایی خواهی داشت و نه با خورشید نسبتی
کرم شبتابی هم تو را بازتاب نخواهد کرد
و در سطل زبالهی اعصار کپک خواهی زد
و به کثافتی که از ابتدا بودی تبدیل خواهی شد
واقعبینانه بگویمت که تو نه اینکه کاری نکردی
تو درختهای زیادی کاشتی و همه به ثمر نشستند
تو نان تازه پختی
آب را الک کردی
تنگی را
حوض را ماهی بخشیدی
و شهر را از موسیقی حزنانگیزت به وجد آوردی
و مترسکی ساختی به بلندای ترس زاغها
اما همه را جوری رشته رشته به خودت گره زدی که یارای زیستن بیتو را نداشته باشند
تو باغ میوه نساختی
خودت را تکثیر کردی
و نگفتی روزی خواهی مرد
و این زمین بایر خواهد شد
و کودک این شهر عادت به بیسیبی نخواهد کرد؟
تو جنایتپیشهای بودی که سگ چوپان را تاراندی و به زنجیر کشیدی
و خودت را و چوبترت را همه کارهی گلهای کردی که بعد از تو هم باید به چرا برود؟
به مرگت سلام کن
و بدان که فرصتی برای تابش نخواهی یافت ...
۸.۱.۰۳
بماند به یادگار از آنچه در پیش خواهیم داشت