دستها در جیب بود و سوز سرما تشنه بود
برف در چنگال خود انگار ما را میگرفت
لشکری سرتا به پا غرق سپیدی، میدوید
پردهای شیری که چشمان خدا را میگرفت
برف میبارید و یخ سلطان دوران گشته بود
روزها در لابلای ابرها گم میشدند
زاغها، حتی مترسکها و حتی گاوها
تشنهی روییدن یک دشت گندم میشدند
رود میجوشید اما ظاهرش یخ بسته بود
زیرش اما ماهیان آسوده خاطر میشدند
گاه اما از سر ترس فراموشیشان
در هوای سردِ پای رود ظاهر میشدند
کوچهها خالی و گاریها بدون اسبها
زندگی را از سر یک شهر، سرما برده بود
سازها در حسرت انگشتها یخ میزدند
آتش شومینهها هم سرد و هم افسرده بود
پنجره تا باز میشد بوی حسرت میوزید
بوی مرگ غنچهها هم در هوا جا مانده بود
گاه تنها یک نفر خورشید را میزد صدا
پیرمردی که در این یخشهر تنها مانده بود
در غروب آن شب بیگانه اما دختری
بیلباسی گرم آمد راه دریا را گرفت
رفت اما یخ زد و افتاد از سرما ولی
بوی گرم گیسوانش کل دنیا را گرفت
دستها آن روزها از جیب بیرون آمدند
حجم فریاد گلوها درد را باور نداشت
شانه شانه گرم گرمک وحشت سرما شکست
این لباس گرم، گرما بهتر از لشکر نداشت
دید هر کس رفت بیرون آنقدر سرما نبود
دید این یخشهر حتی اینقدر زیبا نبود
پیرمردی سالها در خانه ماند و تا که رفت
گفت آنجایی که من بودم چرا اینجا نبود
ترسها میریخت مانند نمک بر روی برف
رودها هم سفره با سیلاب یخها میشدند
هیچ کس این آسمان ابر را باور نداشت
خرمنی بودند گندمها که پیدا میشدند
برف میبارید اما یخ نمیزد راه و چاه
دستها در دستها زنجیر در سرما نبود
یک نفر هم رفت دریا را زیارت کرد و گفت
قصهی خورشید هم آنقدر بیمعنا نبود ...
۳.۲.۱۴۰۲
اصفهان. سجادحاجیان
