با بیحالی تمام در چارچوب پنجره نشست و سیگارش را درآورد و آتش زد. پنبهی سیگارش، صورتش، زیر پوش و پیراهن سفیدش و دستهایش همه خونی بود. هر جای پایش بر روی کاشیهای سفید کف خانه جوری بود که انگار خون پا در آورده و از کنار آشپزخانه تا لب پنجره را گز کرده است و از کف پایش هم چند قطره خون جاری شده دیوار و پنجرهی سفید را به نبرد میطلبید.
خسته بود و رشعههای بدنش را حتی در دود سیگارش میشد دید. پنجرهی مشرف به خیابان، شبی ساکت و دلگیر و آرام را به تصویر میکشید. درخت کاج بلند دم در و چمنهای دورش زیر نور تیر برق نئونی تصویر عادی ولی بویی دلپذیر را میساختند. هوا کمی مه بود. شاید هم چشمهایش تار میدید. اطراف او بوی تنباکوی سوخته و بوی زهم خون توأم شده بود. بالاخره نفس عمیق کشید و گریهاش گرفت. دستش را که به صورتش میکشید خون و اشک و عرق صورتش در هم میآمیختند. زانوهایش را بغل کرد و زیر لب گفت: تقصیر خودت بود ...! تقصیر خودت بود ...! چقدر بهت گفتم نکن ... نکن ... . به هق هق افتاد. اینها را که میگفت به آشپزخانه نگاه میکرد. به لکهی خونی بزرگ که از حرکت ایستاده بود. به بیرون نگاه میکرد و اشکش بیاختیار بود. انگار برایش مجسم شده بود که چه با ذوق به این خانه نگاه میکرد و باورش نمیشد که اینجا قرار است خانهاش بشود.
راستش حمید... میترسم ...
عه اون یکی رو نیگا ... اون یکی رو نیگا ... چقدر کیوته و غش غش میخندد.
به تو هیچ ربطی نداره. گه خوری منو نکن ...
میشه هر شب بگی دوستم داری؟!
وای حمید .... این خیلی گرونه که ...
دیدی بهت گفتم تو میتونی ... دیدی ...
حالم ازت بهم میخوره ... برو گمشو کثافت ...
این حرفها و خاطرات پشت آن، مسلسلوار مغزش را هدف گرفته بود. گریه میکرد. با استیصال میگفت: باور کن تقصیر خودت بود ... من باید چیکار میکردم که نکردم؟
+ قربون صورت قشنگت برم ...
-خدا نکنه من برات بمیرم عشقم ...
از پشت بغلش کرده بود و بدنش را نوازش میکرد و بینیاش را روی پیشانیاش گذاشته بود و بویش میکشید و میگفت: تو این کشور غریب همه کسم شدی ...
از در خانه که وارد شد بوی غذا میآمد. خنده به لبهایش نشسته بود و شروع کرد با صدای بلند بگوید: به .. به ... ببینید کی اینجاس ... ببیند چه عطر و بوی راه انداخته این دختر خوشکل و کیفش را گذاشت و رفت توی آشپزخانه و همین که داشت غذا را سرخ میکرد بغلش کرد و پیشانیاش رو بوسید و گفت: مرسی که هستی قربونت برم! - مخلصیم. خسته نباشی عزیز دلم! - حالا چی میپزی برامون؟ - راستش خودمم نمیدونم ولی ایشالا پاستا و هر دو خندیدند.
از کنار پنجره بلند شد و رفت کنارش نشست و سرش را روی دامنش گذاشت و شروع به نوازش گونههایش کرد و کم کم زبانش باز شد و با لبخند شروع کرد که: غزالم؟ ... غزال خانم؟! ... غزال خوشگلم؟! ... خانم قشنگم؟! ... مامانِ برفی؟! ... به اینجا که رسید یاد برق چشمهای دخترک وقتی اینطور صدایش میکرد افتاد. برفی اسم گربهاش بود. صورت دختر را محکم گرفت و با فریاد شروع کرد داد زدن: غزال ... غزال ... غزال ... پاشو دختر ... بگو اینا همش شوخیه ... و در حالی که صورت دختر روی زانویش بود صورت خودش را روی سینه دختر گذاشت و شروع کرد زار زدن.
در خانه شکسته شد و چند مامور وارد شدند و پسر را که هیچ مقاومتی نمیکرد از جنازه خونین دختر جدا کردند و با دستبند بردند. هوا گرگ و میش بود و دختر ساعتها بود که از این گرگ و میش جا مانده بود.
۲۹.۵.۱۴۰۲
اصفهان. سجاد
