دیگر بلند شو و این چمدان دل مرده را بردار
راهت را کج کن
انتهای خیابان ایستگاهی است که اتوبوسش تو را آنجا خواهد برد
که مانند طراوت علف‌های پارک
نامتمایز شوی
برخیز پسر پیر
آخرین برش کیک از دهن افتاده تولدت را بردار
و شمع‌های مانده از سال گذشته را فوت کن
روز جنایت بزرگ را جشن بگیر
روزی که میراث‌دار جرمی شدی که تو را محکوم به حبس ابدت کرد
زندان را ببوس
آخرش همین است
زندان را ببوس
بال‌های کبوتری وحشی را که در آسمان محو شده است ببوس
آسمان را در آغوش بگیر
آخرش همین است
آسمان زندانی وارونه است؛ سلولی بی‌انتها
هر چه دیگر بازیچه شده‌ای را بس کن
عشق را مچاله کن و در سطل زباله بیانداز
بلند شو چمدانت را دستت بگیر
پالتوی قدیمیت را به تن کن و به بین‌النهرین برو
اساطیر را لمس کن
در خرابه‌های تیسفون دنبال پوچی باستانی‌ات بگرد
و از رود نیل به قدرت پروردگارت رد شو
در آن سوی آب‌ها برای برهنگی ذهن اجدادت برقص
اهرام مصر را به سخره بگیر
بلند شو
دور شو
یکتایی‌ات را در رودخانه بیانداز
در آب پخش شو
آنقدر که هیچ جوششی غیر از بخارت نکند
اصلا بیا های کودکی ناامید در عصر روز جمعه باش
که روی پنجره پروانه‌ای منجمد را نقاشی می‌کند
اصلا بلند شو
به سینما برو
و در یکی از سکانس‌های برفی ماندگار خودت را گم کن
یا نمی‌دانم
بلند شو و چوبه‌ی دار را به پا کن
روی چهارپایه برو و فریاد بزن: امروز نوبت کیست؟!
اینجا که تو نشسته‌ای یخ خواهی زد
و از تو خاطره‌ی تکراری شکست خواهد ماند
شکست‌هایی که اقبال شیشه‌ها را نداشتند که فریاد بزنند
مثل آن روزی که خورشید را دیدی و به تو پشت کرد
و زیر پوتین‌های شکلاتیش تو را جا گذاشت
و تا آن‌سو‌هایی رفت که مجبور نباشد به خانه‌ی تو نیز بتابد
دیگر بلند شو
عشق را به خاطرات بسپار
و بپذیر که تو مسئول شانه‌های دیگران نیستی
که اگر باری سنگین یافتند همراهیشان کنی
و بعد از تو طلب کنند که چرا زودتر نیامده‌ای
برخیز پسر پیر
کیک تولدت دارد می‌میرد ....
سجاد. اصفهان
۰۳.۱۱.۱۲
