از درد ها چیزی نگو درمان نخواهد شد
پیمودن این راه را آسان نخواهد کرد
حتی اگر از درد جانت هم به لب آید
دستی برای مرهمت احسان نخواهد کرد
از درد ها چیزی نگو قدری تحمل کن
حتی اگر چاقو به مغز استخوان داری
گاهی خود درمان شروع قصه ی درد است
خسته نشو از سوزش این درد تکراری
از درد ها چیزی نگو، دنبال باران باش
درباره ی باران بگو وقتی که می بارد
باران، مثال بارز یک دست بخشنده
بی آنکه فرقی بین زیر دست بگذارد
درباره ی باران بگو، از سیری این باغ
از خامشي آتش سوزان خشکیدن
از شبنم گل ها و از رنگین کمانی خیس
از چاله های آب و نقش خود پرستیدن
درباره ی باران بگو وقتی که می بوسی
با نغمه ی باريدنش لب های یارت را
وقتی که خیس خیس می گیری در آغوشت
تنهاترين زیباترین دار و ندارت را
درباره ی باران که می گویی تامل کن
شاید که سقفی هست که قدری ترک دارد
شاید که چشم خسته ی یک مرد گاریچی
همراه باران بر سرشت خویش می بارد
درباره ی باران که می گویی بدان این را
گاهی خود باران شروع قصه ی درد است
در کوچه ها یک خانه ی بی سقف هم داریم
گاهی همین باران رحمت، سخت نامرد است
درباره ی باران که می گویی بگو از ابر
از گریه های زرد گل هایی ز هجر یار
این را بدان شادی تو شادی مردم نیست
آن گاه با یارت به زیر آن قدم بردار
درباره ی هر چیز یا هرجا که می گویی
این را بدان حال تو با حالی برابر نیست
وقتی که سرخوش از ترنم های بارانی
باید بدانی چشم هایی هم ز غم تر نيست؟
درباره ی باران بگو اما ببین حتی
درمان درد سینه ات باران نخواهد شد
در کوچه ها یک خانه ی بی سقف هم داريم
از درد ها چیزی نگو درمان نخواهد شد
2/2/1400
اصفهان
سجادحاجيان
