اسم اعظم

خسته از جوی هم گذشت امشب

گاری نیمه جان گاریچی

روز، شب شد نشد مهیا نان

خون دل گشته نان گاریچی

پیکری بی‌رمق، دلی خسته

نرم شد استخوان گاریچی

هیچ کس هم نشد کمک حالش

بی طراوت زبان گاریچی

گرچه نان هم ندارد اما باز

حمد گوید دهان گاریچی

خانه ای استجاري و طفلی

شده کل جهان گاریچی

جز خدایش چهار چرخ فقط

می شود پشتبان گاریچی

با همین حال، مال اعیان است

همگی در امان گاریچی

شب رسیده است، جیب او خالی است

کودکش را چگونه خواباند؟

تا به کی درد لقمه‌ی نانی

بایدش اینچنین برنجاند

یادش آمد ز آرزوهایش

که تن فقر را بسوزاند

فکر می‌کرد عاقبت روزی

ریشه‌ی فقر را بخشکاند

بر سر هر چه بی نوا می‌دید

سکه‌های طلا بباراند

در کنار سرای بی‌مثلش

خانه‌ای بی‌غذا نمی‌ماند

طفل خود را به جای تکه حصیر

روی پرهای قو بخواباند

جای کرباس، دختر خود را

از حریر و طلا بپوشاند

سور هر ساله ای دهد خلقی

هفت تا کوچه را بياراند

ظالم و زورگوی این ده را

با عتاب و غضب بگریاند

همسرش را هزار حج ببرد

کل دنیا وِ را بچرخاند

کودکی را که گشته گریان چشم

با عطایای خود برقصاند

خلق مغموم را به وقت عطا

بر سر خوان خود بخنداند

حال باید که با فریب و شگرد

کودکی گشنه را بخواباند ...

خانه انگار در فرار از اوست

همه‌ی زندگی گریزان است

کش میاید زمین کمی دیگر

مقصد انگار شاخ شیطان است

خانه انگار درد میزاید

نان علاج است و قحط درمان است

گوشه چشمش کمی ست اشک آلود

دل ولی کودکانه گریان است

صبرها کرده تا کنون اما

یک قدم تا شروع طوفان است

بغض دارد گلوش و می گوید

آخر این بنده هم مسلمان است

کی کجا خلف بندگی کرده؟

کی کجا در هوای کفران است؟

همه‌ی عمر حمد گفته تو را

همه‌اش فکر حی سبحان است

آسمان عبادتش هر شام

همه از حمد تو چراغان است

گرچه باران شکسته سقفش را

باز هم در امید باران است

گرچه گاهی بدون نان خواب است

باز اما به فکر احسان است

روز و شب رفته در قفای حلال

از حرام خدا گریزان است

پس چرا چشم‌های او هر شب

همه گریان لقمه ای نان است؟

پس چرا چشم های دختر او

همه شب هم نوای باران است؟

دو قدم مانده تا رسد منزل

دو قدم مانده تا شکسته شود

دو قدم مانده تا زمین بخورد

کشتی غیرتش نشسته شود

طلب مرگ می کند حالا

کی شود چشم‌هاش بسته شود

وای بر حال خانه ای که پدر

از تحمل، نحیف و خسته شود

کاش می‌شد که این یکی شب را

از جواب عیال رسته شود

کاش می‌شد مسیح سر برسد

آسمان سفره‌ای نبسته شود

کاش می‌شد ز گوشت‌های تنش

لقمه‌ای نان تر، گسسته شود

می‌رسد ... می‌رسد ... خدا را شکر

کودکش بی غذاست اما خواب

همسرش هم غذا نمی‌خواهد

خود گاری ست بهترین جواب

باز هم دانه های برف تنش

ذره ذره شد از خجالت، آب

روی بر ماه می‌کند از شرم

نور را نان کن و به خانه بتاب

سفره‌ای در میان درگاه است

مثل لب تشنه‌ای به پیش سراب

کودکی لب سفید در خواب است

مادری سیر از غم و خوناب

پدری قطره قطره می‌گیرد

از دل خویش، قطره‌های گلاب

در قیاس خجالت از فرزند

دوزخش هست کمترین عذاب

اسم اعظم بدون شک نان است

دین الاغ است و نان سفره رکاب

4/1/1401

اصفهان.سجادحاجيان