ویرگول
ورودثبت نام
سجاد حاجیان
سجاد حاجیانبه شعر علاقه دارم، فعلا همین
سجاد حاجیان
سجاد حاجیان
خواندن ۶ دقیقه·۴ سال پیش

آهنگر | داستان

طبق معمول، نور ماه نصفه نیمه‌ای که از پنجره‌ی کوچک شیروانی می‌گذشت، تنها دوم شخص حاضر در اتاقش بود و در لابلای تاریکی متراکم اتاق فقط برق چشمانش بود که حضورش را متذکر می‌شد.

بازم هم از نیمه شب گذشته بود و او طبق عادت این سالیان از پنجره‌ی اتاق به آسمان زل زده بود و گاه گاهی صدای جیرجیرک‌ها و رقصیدن علف‌ها در نسیم شبانگاهی موسیقی تکراری ولی دل‌نشینی را می‌نواخت.

دنیا برای او در سرزمین مادریش خلاصه می‌شد. در زادگاهش، که خاک و آب با هم پیوندی ماندگار داشتند و پیشه‌ی مردمانش آزاد کردن ماهی‌های بدعهد از یوغ امپراطوری دریا بود.

روزگارش مي‌گذشت. خوب یا بد، روزها را شب می‌کرد و شب‌ها را روز. پیشه‌اش هم مجاب کردن آهن‌ها بود که دست از خودرأی بودن بکشند و به درد جامعه بخورند. البته جامعه‌ی خودشان نه، جامعه‌ی آدم‌ها. و طبق معمول او این پیشه را از پدرش به ارثٍ برده بود که بجز پتک زدن، ساز هم می‌زد. خوب هم می‌زد. گوش‌نواز و دلفریب! ... اصلا شهره‌ای بود برای خودش

و همیشه معمایی را در ذهن مردم می‌پروراند که چگونه گوشی که به زمختی تق و توق آهنگری عادت دارد، چنین با لطافتِ نت‌های موسقیایی هم‌کاسه است.

آری او پسری بود از یک خانواده‌ی متوسط و هنر دوست که فرزندش را بدون هنر بار آورده ‌است.

اگر چه هر که او را می دید می‌گفت چرا انگشتر پدرت را دستت نکرده‌ای و صدای سازت را مرهم صدای پتکت نمی‌کنی ولی خودش عین خیالش هم نبود. مهم این بود که می‌گذشت با ساز یا بی‌ساز. شاید اگر بی‌خیالی را تندیسی بود از او می‌ساختند.

بی‌خیال همه الا مادرش. مادری که هر روز او را با دعا‌ و ثنا از زیر کتاب مقدس عبور می‌داد که سایه‌ی سرش و نان آور خانه‌اش گزندی نبیند. مادری که قدرت زانو‌های پسرش بود و داغ شوهر بر سینه داشت و فرتوتیش در گوش پسرک نفیر تنهایی را می‌نواخت.

ولی او این شب‌ها به فرتوتی مادرش فکر نمی‌کرد.

سازی که از پدرش به‌جای مانده بود و تنها تمایز سفیدی ممتد دیوار اتاق بود، او را وارسته از خیالاتش نمی‌کرد. دلیلش هم مشخص بود. مگر بیخیال ها عاشق نمی‌شوند!

خیره به آسمان بود و به هرچه می‌اندیشد به او ختم می‌شد. از هر راهی که می‌رفت، مقصد نهایی‌اش او بود. پرنده‌ی خیالش را به هر کجا که می‌پراند، زمین‌گیر خانه‌ی او می‌شد. او او او او . هر چیزی .... هر جایی .... آخرش به او می‌رسید و این خیالات چند سالی می‌شد که خواب را از پسرک می‌گرفت.

چشم‌هایش در آسمان به دنبال نقطه‌ای می‌گشت که محل اتصال نگاهش با نگاه او باشد. برای همین شب‌هایی که ماه کامل بود او آسوده‌تر در خیالاتش سیر می‌کرد. او ماه را می‌دید. خیره خیره. چون سفیدی ماه او را عجیب یاد دخترک می‌انداخت.

دخترکی که یک روز، بقچه‌ی علفی را که از سر زمین چیده بود به بغل گرفته بود و با صورتی نمور از شبنم عرق‌هایش در حالی که حواسش به جلوی‌ راهش بود، شمرده شمرده می‌رفت. وقتی که گردنش را می‌کشید تا جلوی پایش را بهتر ببیند، لب‌هایش جمع‌تر از قبل می‌شد و همان روز همراه آن بقچه‌ی علف، دل پسر را هم برد.

دخترکی که لاغریش به لاغری ساق‌های غزال می‌مانست و سفیدی پوستش سایر رنگ‌های مسیر را در خودش محو می‌نمود. قد بلند و موهای طلاییش که از زیر لچک به وضوح دیده می‌شد، زیباترین مثال از زیبایی آفرینش را تداعی می‌کرد

و چشم‌هایش

چشم‌هایی که همرنگ خال روی گردنش بود.

خالی ظریف که با نهایت ظرافت در دقیق‌ترین مکان هستی قرار گرفته بود.

چشم‌هایش می‌توانست مانند تیزابی درد و رنج و اندوه و نا‌آرامی را در خودش حل کند. اصلا هر کدام از چشم‌هایش یک اقیانوس جداگانه بود. که پیوستگی‌اش دل می‌برد. آدم دلش می‌خواست یک روز پاورچین پاورچین وارد کشور چشم‌های او شود و خودش را در کوچه پس کوچه‌های آن گم و گور کند. چه چیزی لذت بخش‌تر از این است که خودت را در چشم‌های او ببینی ...

دختری که هر صبح در مزرعه یا مشغول دوشیدن بز‌ها بود یا از مزرعه ریحان می‌چید و معمولا پیراهنی سفید که چرکین بود و دامنی خردلی می‌پوشید که ساق‌های کشیده‌ی پایش را به خوبی نشان می‌داد.

پسر هر روز برای اینکه او را ببیند، خرده آهن به دوش می‌کشید و از راهی که به غایت پرت بود، راه کارگاه خودش را در پیش می‌گرفت.

مثل همه‌ی شب‌ها تمام تصاویری را که از دختر در ذهنش بود مرور می کرد و در خیالش در حالی که دختر را در آغوش گرفته بود و قربان صدقه‌اش مي‌رفت، لبخند دختر را متصور می‌شد که در آغوشش نگاهش را از روی حیا دریغ می‌کند ولی نوازش دستانش بر روی کتف‌های پسر حاکی از دلداگی اوست. چه آرامشی داشت .... چه لطافتی ...

در همین خیالات بود که اتاقش را رنگ نارنجی تندی گرفت. انعکاس آن نور در عرق‌های به تن نشسته‌ی پسرک بدن ورزیده و صورت کشیده‌ی او را به تصویر می‌کشید. این حجم نور هم نتوانست پسر را از خیال دختر بیرون بیاورد ولی صدای مهیبی که لرزشی سهمناک به دنبال داشت. پسر را به لب پنجره کشاند ...

فاجعه بود ...

انگار کوه بالا دستی را در کوره ی آهنگری داغ کرده بودند. بالاخره این آتشفشان خودش را نشان داد. توده‌ی عظیمی از گاز و خاکستر که قارچ‌گونه در حال گسترش بود. آهنگ پایانی را بر زندگی در این صحرای سبز می‌نواخت. پسر بی درنگ ساز را از روی دیوار قاپیده و برهنه به سراغ مادرش رفت و پیرزن را زیر بغل زده و شروع کرد بدود. به کجا ؟ معلوم است دریا ...

تنها راه نجات، دل کندن از این زمین خاکی و دل سپردن به سیطره‌ی دریا بود. پسر می‌دوید مثل همه‌ی آبادی که انگار خویشی خویش را از سر برون کرده‌اند و چیزی برایشان مهم‌تر از فرار نیست. اما سرعت توده‌ی خاکستر داغی که دیوانه‌وار به دنبال آدم‌ها بود بیشتر بود. صدای همه و جیغ و فریاد می‌آمد که ناگهان صدای جیغ دختری پسر را به خودش آورد. یاد چشم‌های دخترک بود. تصور چشم‌های وحشت زده‌ی دختر راحتش نمی‌گذاشت. هوا داغتر و داغتر می‌شد و نفس کمتر و کمتر. پیرزن با اضطراب و رنگی پریده در حالی که دو دست را به کمر پسرش حمایل کرده بود، دعا و ثنایش را می‌خواند ولی انگار خدا هم منتظر معجزه‌ی دیگری بود. فریادی از دور زانوان پسر را لرزاند که قایق‌ها شکسته است ... .

پسر می‌دوید. به تخته پاره‌ها هم می‌شد قناعت کرد. هوا داغ‌تر و داغ‌تر می‌شد و هوای مه‌آلود نفس را می‌برید. در این هیاهو باز هم پسر فقط به فکر نفس‌های دختر بود. سنگین شدن نفس‌هایش نگرانیش را می‌افزود. راهش را کج کرد. ساز را دور انداخت. رفت طرف مسیری که از خانه‌ی دختر به دریا منتهی می‌شد. مادرش داد می‌زد. پسر اما با سرعت بیشتری می‌رفت. مادر خودش را از کمر پسر وارهاند و خواست مانعی شود که در توانش نبود و از پسر جا ماند.

او را دید. نه با چشم‌هایش که از خاکستر و اشک کور شده بود و نه از بوی تنش که در لابلای بوی گدازه و خاکستر دفن شده بود. از صدای هق هق سینه‌اش که وقت خندیدن هم شنیده بود، او را دید و چه خوشبخت بود که توانسته بود او را بخنداند، حتی برای یک بار. دستش را گرفت، او را از دست پدرش کشید و به سینه‌اش فشرد و لب‌هایش را به مکیدن گرفت. اشک‌های دخترک متوقف شد. حرارت آتشفشان در گرمای آغوش دخترک محو می‌شد. درمان همین بود. درمان سوختگی، سوختگی است. هرم خاکستر‌های داغ پوستشان را می‌کند و بهم ‌می‌چسباند. اما صدای زمخت ناله‌ای به گوش نمی‌رسید چون بوسیدن هم هنر است.

در پایان‌ گفتنده‌اند که آب دریا هم به جوش آمده بود ...

پایان

زنجان.سجادحاجیان

۲۷/۴/۱۴۰۱



در ابتدا سپاس‌گزارم که وقت ارزشمندتون رو به خوندن این داستان نسبت دادین. امیدوارم که مورد پسندتون واقع شده باشه. من در زمینه‌ی داستان نوشتن بی‌تجربه‌ام. اگر چه چندتایی نوشتم ولی اولین باره منتشر می‌کنم. بنابراین هر گونه انتقاد و پیشنهادی را به جان می‌پذیرم و ممنون می‌شم در صورت تمایل نظرتون رو برام بنویسین. شاد و شادی بخش باشید
داستانعاشقانهداستان عاشقانه
۲
۰
سجاد حاجیان
سجاد حاجیان
به شعر علاقه دارم، فعلا همین
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید