همیشه ابرهایت را در خودت میباری و آفتابت را میگذاری دم در که شاید رهگذری سر نخورد
میروی ماهی میشوی
هر جا ولت کنند میلغزی و راهی پیدا میکنی که به سرچشمه برسد
آبگونگیات ستودنی است؛
گاهی فنجانی
گاهی تشتی
گاهی اشکی
گاهی قاطی نمیشوی
از اینجا که آرام و بیصدا نشستهای کجا را نگاه میکنی؟
آن سو را؟
این سو را؟
خستگیات را چطور در میکنی؟
خستگیات از بیکاری را
از نبودن را
از افتاده بودنت زیر دست و پا را
محکوم میشوی؟ حق دارند!
تو بوی آدمیزاد نمیدهی
ادای دیوانهها را درمیآوری و بلد هم نیستی
فکر میکنی دنیا همین دو قطره شبنم است کهروی برگهایت سر میخورد و چاق میشود
فکر میکنی کسی میفهمد که تو هر روز خورشیدت را دم در گذاشتهای و بارانهایت را قورت دادهای؟
فکر میکنی حتی خود خورشید خبر دارد که از خانهی تو سرک میکشد؟
دوست دارم مثل تو باشم؛ در صلح و زودگذر
البته نه به سادگی تو
میخواهم پوست ببر به تن کنم اما با پنجههایم یونجهی آهو به بار آورم
میخواهم مثل همه نباشم؛ جلوی آینهای که میایستم خودم نباشم
فلز باشم،
گیاه باشم
یا حتی نسیمی باشم که در پمپ بنزین بهار را به یاد میآورد
فکر میکنی اگر بباری چه خواهد شد؟
میگویند ضعیف است؟
میگویند آدم نیست؟
مطمئنی میدانند هستی؟
یا لابلای نور خورشید کوچهتابت گمت کردهاند؟
تو غرق خون خواهی شد
مثل اسبی که قرار است توحش انسانی را متجلی کند
تو پایان خواهی یافت و همین دلیل بقای توست.
اگر کاسهی سرت را بردارند
بوی مرگ خواهد پیچید
و اگر دهانت را باز کنی
بوی نوزاد
یحیی و یمیت و هو بکل شی قدیر
این سو، درونبار حاجیان
روزی مثل هر روز
