نوشتم دارم در اشتباهیرو میزنم.
جواب دادی:”قبلا اینقدر زود نمینوشتی که در اشتباه میزنی، داری خانه مرا میزنی، در اشتباه کجا بود؟”
خانه تو را؟ آخ که همین خانه تو بود تمام اشتباه!
نوشتی:” سمر یادته یک حرفی زدی درمورد ناامیدی؟ ناامیدم نکن!”
انگار به دریا گفته باشی آهستهتر خشک شو!
انگار به خاکستری بگویی قرمز باش.
من اما در بستهرو خوب میشناسم، انگار هی دیده باشم.
تو نبودی، اسفند ماه ۹۵، من اولینبار قهوهام رو گرفتم دستم و پیاده از تجریش تا قیطریه پابهپای هدفونام قدم زدم.
نوا بود و میخوند: درد دل پیش که گویم غم دل با که خورم...
رسیدم سر روشنایی، سر بالایی بدی بود. اصلا این سربالایی روشنایی همیشه اذیت بود و اذیت!
ولی من با قهوه تو دستم و هدفونام هم پشت در بسته مونده بودم.
تو نبودی و نمیدونی، همه ماجرا هم اینه که نبودی و نمیدونی.
اما در بسته خانه تو همیشه برای من باز بود. شاید چشمی، دهانی، قلبی یا چیزی تو دنیا بسته موند که نشد.
شد؟ نشد؟ من هم نمیدونم.
وسط گل قالی همین خونه بود، من مواظب بودم که سیگارم گل قالیرو نسوزونه، نسوزوند هم.
وسط گل قالی آرزو کردم کاش سادهترین سوال هم نمیپرسیدم، خوبی؟
تا همین جا هم همهش پراکنده گفتم، مثل خودم و همیشه خودم، باد و تکهتکه.
من انگار باید مبهوت زندگانی کنم، مثل همه صبحهایی که با آنیتا و علی تمام اتوبانهای شهر را به قول معروف “چت” طی میکردیم.
همون وقتا بود که باخ زیباترین بود و من شاگرد اول کلاس تاریخ هنر، چت!
چرا نشد؟
به قول همون معلم تاریخ هنر “این سوالارو از کجات درمیاری؟ اصن سر کلاس هستی سمر؟”
نوشتم در اشتباهیرو میزنم، اصن ساعت چنده؟
دیر شده. آخه من سالهاست دور ماندهام از تو و میروم که بخوابم...